Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα, η οποία κατοικείται από σοβαρούς πολίτες, οι εκλογές διεξάγονται σε πολιτισμένη ατμόσφαιρα και οι ψηφοφόροι σταθμίζουν πολύ την ψήφο τους, αφού ακούσουν -και μελετήσουν- τις προτάσεις, τα προγράμματα και τις θέσεις των κομμάτων και των σχηματισμών που ζητούν την προτίμησή τους.
Βεβαίως, επειδή «εδώ είναι Μπαλκάνια» και επειδή μπορεί να ανήκουμε στην Ευρώπη αλλά παραμένουμε «η μοναδική αφρικανική χώρα με λευκούς κατοίκους», όπως είπε ο αείμνηστος θυμόσοφος Bασίλης (Χάρρυ Κλυνν) Τριανταφυλλίδης, εμείς περιμένουμε να μπούμε στην προεκλογική περίοδο για να αρχίσουμε το «πατιρντί», που έλεγε η μάνα μου.
Ηδη χθες, πριν ακόμη ανακοινωθεί το κόμμα του πρώτην πρωθυπουργού, είδε το φως της δημοσιότητος δημοσκόπηση που φέρνει το «κόμμα Τσίπρα» δεύτερο, με βραχεία κεφαλή μπροστά από το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό σε όποια σοβαρή χώρα με σοβαρούς δημοσκόπους το δείξεις θα σκάσουν στα γέλια, αφού εμφανίζεται δημοσκόπηση για κόμμα που… δεν υπάρχει! Αλλά, είπαμε. Ο Ελληνας είναι εκείνος που ξοδεύει 50.000 για να φτιάξει γκαράζ και αράζει το αυτοκίνητό του στο πεζοδρόμιο!
Είμαστε επίσης μια μοναδική Δημοκρατία του χαβαλέ, που πάμε και γεμίζουμε το Σύνταγμα όταν μας συγκινεί μια τραγωδία, και χειροκροτούμε κάποιον μέχρι να μεταβάλει τον καημό του σε κόμμα, αλλά στη συνέχεια το ξανασκεφτόμαστε και λέμε «με συγχωρείτε, λάθος». Μην ξεχνάμε, είμαστε ο Ελληνας που τρέχει 5 χιλιόμετρα τζόκινγκ για να είναι σε φόρμα και, μόλις φθάσει σπίτι, τρώει δυο πίτσες και δυο τυλιχτά για να στανιάρει!
Ετσι και τώρα, περιμένουμε μια σπίθα, μιαν αφορμή, έναν καβγά, δυο μπουνιές, για να πάρουμε το μέρος του ενός ή του άλλου και να αρχίσουμε τις παλικαριές, τις απειλές και τα «κάτσε καλά γιατί…». Κι όμως, μέσα μας, όλοι, γνωρίζουμε ότι γύρω μας ο κόσμος όχι απλώς αλλάζει, αλλά ρέπει προς την παλαβομάρα και την ανατροπή των πάντων! Βλέπουμε ολόκληρη υπερδύναμη να άγεται και να φέρεται από το «πώς θα ξυπνήσει το αφεντικό», ακούμε κάθε μέρα «άλλα αντ’ άλλων» και περιμένουμε «στο ακουστικό μας».
Κι όμως, δεν πά’ να καίγεται το σύμπαν, δεν πά’ να σφάζονται μεταξύ τους οι μεγάλοι, δεν πά’ να μαίνεται ο πόλεμος στην Ουκρανία, δεν πά’ να αλληλοαπειλούνται ΗΠΑ – Ισραήλ και Ιράν, εμείς εκεί, το βιολί μας! Φαγωμάρα «κι άγιος ο Θεός», κόμματα επί κομμάτων (και χώματα επί χωμάτων) και στο τέλος, πάλι, θα ψάχνουμε να βρούμε λύση απεγνωσμένα.Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά έχουμε και τον λύκο στα πλευρά μας, που «στην αναμπουμπούλα χαίρεται» κι έχουν αρχίσει να δουλεύουν το φουλ οι σιελογόνοι αδένες του. Συνέλθετε, διότι δεν πάμε καλά!
Η ΑΚΙΣ