Προχθές, σε ένα από τα εκούσια ξενύχτια μου, άρχισα να βλέπω σκηνές από αγαπημένες παλιές ελληνικές ταινίες. Ετσι, για να ακούσω ατάκες που έχουν μείνει ιστορικές, χωρίς να καταφεύγουν οι ηθοποιοί στη βωμολοχία, χωρίς να «σκοτώνονται» για να προκαλέσουν γέλιο.
Ατάκες που έβγαιναν αυθόρμητα, μέσα από την καθημερινότητα και που οι περισσότερες οφείλονται στην ελευθερία την οποία παρείχαν οι σκηνοθέτες στους ηθοποιούς. Κάτι, δηλαδή, σαν το παλιό ποδόσφαιρο, τότε που οι παίκτες μπορούσαν να παίζουν πάνω στη γραμμή, μπορούσαν να κάνουν «κολπάκια» και να αφήνουν την έμπνευση και το ένστικτο να τους καθοδηγεί.
Oχι όπως σήμερα, που ο σκηνοθέτης (στο σινεμά) και το τεχνικό τιμ (στο ποδόσφαιρο) θέλουν τους ηθοποιούς και τους παίκτες «πιόνια» και τους δίνουν σαφείς εντολές για το «μέχρι πού μπορούν να φτάσουν»…
Διερωτώνται μερικοί γιατί έχασε η -πανάκριβη- Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου από τις Ελπίδες της Ιταλίας. Μα, επειδή όλα πλέον έχουν γίνει «κουτάκια» και «συστήματα», δηλαδή κολοκύθια τούμπανα, που έλεγε ο παππούς μου!
Εβλεπα, λοιπόν, τον πληθωρικό Νίκο Σταυρίδη στα «Κίτρινα γάντια» να μπαίνει στην ταβέρνα όπου έχει βάρδια ο Γιάννης Γκιωνάκης. «Ποιος είναι εδώ;» ρωτά ο Σταυρίδης. «Εμείς οι δύο!» του απαντά ο Γκιωνάκης. «Ποιος καθόταν εδώ, σ’ αυτό το τραπέζι;» ρωτά ο ζηλιάρης Σταυρίδης. «Κανένας» απαντά ο Γκιωνάκης. «Ε, πώς κανένας;» επιμένει ο έξαλλος ζηλιάρης.
«Μα, κάθονται οι άνθρωποι στα τραπέζια; Στις καρέκλες κάθονται» του απαντά ο Μπρίλης. Στον Μαυρογιαλούρο» ο Κωνσταντάρας αναφέρεται στην (εκλογική) περιφέρειά του και λέει. «Οι γυναίκες και οι πολιτικοί οφείλουν να φροντίζουν την περιφέρειά τους!».
Σε μια εκπομπή μου, τότε που η ελεύθερη ραδιοφωνία σάρωνε τα πάντα, είχα καλεσμένο τον μετέπειτα συνεργάτη, αείμνηστο Αλέκο Σακελλάριο, φίλο του πατέρα μου, και τον ρωτούσα για τις περίφημες ατάκες των ηθοποιών στις ταινίες του. «Α, οι περισσότερες είναι δικές τους επινοήσεις! Εγώ απλώς προήδρευα!» μου είχε απαντήσει.
Γιατί απορούμε, λοιπόν, για το χάλι της Εθνικής μας ομάδας; Ουδείς από τους -χορτασμένους- παίκτες μας είχε όρεξη, ουδείς αυτοσχεδίαζε, περίμεναν το «χαρτάκι» και τα «κουτάκια». Θα μπορούσαν να μπουν σε «κουτάκι» ο Δομάζος, ο Ελευθεράκης, ο Μαύρος, ο Σιδέρης, ο Μπέμπης, ο Παπαϊωάννου, ο Χατζηπαναγής, ο Κρητικόπουλος;
Οχι, ασφαλώς. Οι παίκτες αυτοσχεδίαζαν και δεν έβλεπαν μόνο τη μεταγραφή τους και τα εκατομμύρια. Ποιος από τους παίκτες μας, που έπαιζαν προχθές με τους Ιταλούς πιτσιρικάδες, θα έβαζε τα πόδια στη φωτιά ενώ βρισκόμαστε σε περίοδο αγοραπωλησιών; Κανείς, όπως και δεν τα έβαλε, πλην δυο-τριών νέων, οι οποίοι δεν έχουν ακόμα μπει στα «κουτάκια». Με τις υγείες μας…
Η ΑΚΙΣ
