Ο Ιούλιος έφερε το 1974 τα χειρότερα μαντάτα, σε μια χώρα της οποίας οι πολίτες δεν είχαν πρόσβαση στην αλήθεια, καθώς τους είχε στερηθεί -από το 1967- το αγαθό της ενημέρωσης. Βέβαια, υπό την πίεση της διαφαινομένης τραγωδίας και καθώς η παραπαίουσα «κυβέρνηση» διέτασσε την επιστράτευση-φιάσκο, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση άρχισαν (καθυστερημένα) να μιλούν για την τουρκική εισβολή. Τα πραγματικά νέα, όμως, τα μαθαίναμε από τα ραδιόφωνα των άλλων χωρών και όσοι είχαν τις διασυνδέσεις από κάποιους Ελληνες πολιτικούς, οι οποίοι μιλούσαν ήδη με ηγέτες άλλων χωρών.
Πληροφορίες «από πρώτο χέρι» είχαν οι εκδότες Τζώρτζης Αθανασιάδης, Χρήστος Λαμπράκης και Νάσος Μπότσης. Μεμιάς τα γραφεία τους (ξανα)έγιναν κέντρα ενημέρωσης και οι πληροφορίες κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα, ενώ οι υπό ασφυκτικό καθεστώς λογοκρισίας εφημερίδες άρχισαν να αναπνέουν και να γράφουν πράγματα που μέχρι τότε δεν μπορούσαν. «Η χούντα πέφτει, πάμε για κυβέρνηση Κανελλόπουλου» έλεγαν οι φήμες.
Σιγά σιγά η εικόνα ξεκαθάριζε και η εξελισσόμενη τραγωδία στη Μεγαλόνησο έφερνε πολύ κοντά τη λύση στο ελληνικό πολιτικό πρόβλημα. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με την κωδική ονομασία «Αττίλας», είχε αρχίσει από την αυγή της 20ής Ιουλίου, με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις, με 40.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιστρατήγου Νουρετίν Ερσίν. Πρόκειται για μια «ειρηνική επέμβαση προ αποκατάσταση της τάξεως, η οποία διεταράχθη από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου» έλεγε στα τουρκικά ΜΜΕ ο τότε πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετζεβίτ, που με κόπο συγκρατούσε το πλατύ του χαμόγελο, καθώς οι «ατζαμήδες» Τούρκοι είχαν πιάσει τους Ελληνες στον ύπνο και πατούσαν πόδι στην Κερύνεια.
Η απόβαση -χωρίς καμιά ενόχληση- έγινε στην περιοχή Πέντε Μίλι, οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας, με τη στήριξη τουρκικών αεροπλάνων κατά κύματα κατά της ευρύτερης περιοχής και της Λευκωσίας, ενώ άλλα αεροσκάφη και ελικόπτερα επιχειρούσαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών σε καίρια σημεία.
Στην Αθήνα η «κυβέρνηση» και η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, προφανώς πλημμελώς πληροφορημένες, πίστευαν ότι «οι Τούρκοι μπλοφάρουν» και άρχισαν να ανησυχούν μετά τις εννέα το πρωί, αφού, δηλαδή, οι Τούρκοι είχαν ήδη αναπτύξει δυνάμεις και προήλαυναν. Εκείνη την εποχή εργαζόμουν στο On The Rocks, της Βάρκιζας. «Δεν πάει καλά το πράγμα» είχε πει ο ιδιοκτήτης και το κέντρο είχε διακόψει τη λειτουργία του. Παράλληλα, εργαζόμουν στο περιοδικό «Τραστ του γέλιου», του Γιάννη Παπαγεωργίου, εκδότη και της «Αθηναϊκής», που είχε κλείσει από το ̓67. Ο Παπαγεωργίου είχε πηγές στην «πρεσβεία» και μας είπε ότι «πάμε για κυβέρνηση Καραμανλή».
Σαν σήμερα, 23 Ιουλίου, αργά τη νύχτα τον πείσαμε για την επανέκδοση -εκείνη την ημέρα- της «Αθηναϊκής». Ερχονταν ο Καραμανλής και η δημοκρατία, και ο γράφων έπαιρνε το βάπτισμα στο πολιτικό ρεπορτάζ!
Η ΑΚΙΣ
