Στη σημερινή Κωνσταντινούπολη, η πρώτη εντύπωση έρχεται στο αεροδρόμιο. Απέραντο, υπερσύγχρονο, προσεγμένο, πολυτελές. Αναφέρω ένα περιστατικό.
Κατά την άφιξη, «χτύπησε» το ρολόι μου, ένα πολύ καλό ελβετικό ρολόι, που έχω αγοράσει τον καιρό που στα αεροπλάνα υπήρχε πραγματικό tax free. «Παρακαλώ, βάλτε το στο ειδικό δοχείο» μου λέει ευγενέστατα ο νεαρός Τούρκος υπάλληλος. Αφήνω το ρολόι στο ειδικό πλαστικό δοχείο, βάζω από πάνω το σακάκι μου και περνάω πάλι την πύλη. Αυτή τη φορά «χτυπά» η μικρή μεταλλική θήκη που έχω στο τσεπάκι για τα πτυσσόμενα γυαλιά πρεσβυωπίας.
Τη βάζω και αυτή στο κουτί και περνάω, επιτέλους, ελεύθερα. Σε λίγη ώρα, ενώ περπατώ σε έναν ατέλειωτο διάδρομο, έρχεται τρέχοντας ο υπάλληλος. Κρατά στα χέρια του το ρολόι μου και τα γυαλιά μου. «Ευχαριστώ! Αλλά πώς με εντόπισες;» ερωτώ και μου δείχνει χαμογελώντας γύρω γύρω τις κάμερες, που στην Κωνσταντινούπολη είναι σχεδόν όσες και οι κάτοικοι.
Ποιος τολμά πλέον να παρανομήσει; Αν συλληφθεί κάποιος να κλέβει ξένο, η ποινή είναι αμέσως οκτώ χρόνια χωρίς αναστολή. Γι’ αυτό και στο πολύβουο παζάρι κυκλοφορείς πλέον ελεύθερα. Στους λόφους γύρω υψώνονται νεόδμητοι τεράστιοι ουρανοξύστες. Τα καταπράσινα πάρκα αφθονούν, πεντακάθαρα, με φρέσκο γρασίδι, όπου το Σαββατοκύριακο οικογένειες απολαμβάνουν πικ νικ κάτω από τη σκιά των μεγάλων δέντρων.
«Οι πολίτες βγάζουν τα παπούτσια τους στο γρασίδι και περπατούν ξυπόλητοι. Ετσι φεύγει κάθε κακή ενέργεια και, φυσικά, διαμαρτύρονται λιγότερο για όσα “στραβά” κάνει η αυστηρή και όχι τόσο δημοκρατική εξουσία» μου λέει ο Τούρκος επιχειρηματίας με τον οποίο συζητώ.
Σε όλες τις πολυάριθμες γέφυρες υπάρχουν τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες ιδιωτικών πανεπιστημίων.
Περισσότερα από ογδόντα λειτουργούν αυτή την εποχή στην Κωνσταντινούπολη, παράλληλα με τα λιγότερα από δέκα μεγάλα δημόσια ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
«Οι Τούρκοι μορφώνονται και μαθαίνουν πια ότι από τη γη τους πέρασαν οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι. Μαθαίνουν, επίσης, ότι δεν ανακάλυψαν αυτοί την πυξίδα και την πυρίτιδα, όπως τους έλεγε ο δάσκαλος στα χρόνια του Κεμάλ Ατατούρκ και των διαδόχων του» μου λέει ο Τούρκος φίλος με τον οποίο ήπιαμε μαζί καφέ. «Ναι, αλλά τώρα πάνε να τους αλλάξουν στο μυαλό την πορεία της Ιστορίας και θα μας πείτε ότι ο Ο Oμηρος ήταν… o Ομέρ!» του λέω. «Αυτά είναι υπερβολές, οι νέοι δεν διαβάζουν μόνο ό,τι τους δίνει το σχολείο» μου απαντά.
«Κι όλα αυτά με τη “Γαλάζια Πατρίδα” και τα πάρκα; Τι είναι όλα αυτά;» ερωτώ. «Κανένας δεν θέλει φασαρίες. Ολα είναι για την τηλεόραση» μου απαντά.
Για να δούμε…
Η ΑΚΙΣ
