Πάλι για «άνοδο της Ακροδεξιάς» μιλούν οι «προοδευτικοί». Έγραφε, λοιπόν, η στήλη το μακρινό 2012. Για διαβάστε, παρακαλώ: «Η άνοδος της Ακροδεξιάς στη Γαλλία θορύβησε την Ευρώπη. Ανησύχησε και τους δημοσκόπους, που δεν περίμεναν ότι η θυγατέρα του ηγέτη του Εθνικού Μετώπου θα ξεπερνούσε και την επίδοση του πατέρα της.
Αντίθετα, φάνηκε φυσιολογική σε όποιον Ευρωπαίο σκέφτεται πολιτικά αλλά δεν αποτελεί μέρος της πολιτικής σκηνής του τόπου του. Πολλοί μίλησαν για έξαρση του ξενοφοβικού συνδρόμου και για αναβίωση του εθνικισμού, αλλά δεν έχουν δίκαιο. Η επιτυχία της μαντάμ Λεπέν οφείλεται στην αποτυχία των κομμάτων που κυβερνούν τη Γαλλία τα τελευταία χρόνια.
Δεν είναι ρατσιστές οι Γάλλοι, αφού φιλοξενούν πολίτες από το Μαγκρέμπ τα τελευταία πενήντα χρόνια. Απλώς το “ιδιαίτερο χρώμα” που προσέδιδαν στη γαλλική κοινωνία οι προερχόμενοι από τις πρώην αποικίες “έπεσε” σε μεγάλη δόση στον καμβά του γαλλικού πολυπολιτισμού.
Η φθορά του γκολισμού και η υποτονική μετά τον Μιτεράν εποχή των σοσιαλιστών μετέβαλε τα δύο κόμματα εξουσίας σε διαχειριστές, ενώ δεν έλειψαν και κάποια σκάνδαλα που προκάλεσαν αποστροφή προς την πολιτική. Ο Νικολά Σαρκοζί άρχισε την προεδρική του θητεία με τους καλύτερους οιωνούς. Μίλησε για την ανάγκη ενίσχυσης της οικονομίας, για αλλαγές στην Παιδεία και για ενδυνάμωση της Ε.Ε. Φάνηκε όμως απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει την κρίση που μετέδωσε στην Ευρώπη ο αμερικανικός ιός.
Η καλή του σχέση με τις ΗΠΑ δεν στάθηκε αρκετή να του εξασφαλίσει τη στήριξη και η στροφή του προς τη γερμανική αγκαλιά ήταν σχεδόν υποχρεωτική. Ο εναγκαλισμός αυτός, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη ανεργία και την εγκληματικότητα, συνέβαλε τα μέγιστα στο ξεθώριασμα της εικόνας του κομψού προέδρου με την πανέμορφη σύζυγο.
Η γερμανική μηχανή που δουλεύει πάντα με στόχο το δικό της συμφέρον, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις αδυναμίες του Γάλλου προέδρου. Ο Σαρκοζί έπεσε στην παγίδα, τον άφηναν να κοκορεύεται για επιτυχίες, αλλά οι Γάλλοι είχαν καταλάβει “ποιος είναι το αφεντικό”. Ετσι, μία από τις πλέον μέτριες περιπτώσεις αρχηγού των σοσιαλιστών της Γαλλίας, ο Φρανσουά Ολάντ, ήταν ο νικητής των εκλογών, της 6ης Μαΐου.
Ο υποβόσκων γαλλικός σοβινισμός, κύριο χαρακτηριστικό του γαλλικού λαού, σε συνδυασμό με το εκρηκτικό μεταναστευτικό πρόβλημα, έδωσε στην Ακροδεξιά την ευκαιρία να κερδίσει την ψήφο αποδοκιμασίας προς τον ηγέτη, ο οποίος καθυστέρησε να τηρήσει σκληρή στάση σε ένα πρόβλημα που όλοι στη Γαλλία το έβλεπαν, αλλά κανείς δεν ήθελε να το παραδεχθεί».
Εδώ, απολαμβάνουμε τα κόμματα να αλληλοκατηγορούνται για σκάνδαλα και το Κοινοβούλιο να μετατρέπεται σε πεδίο μάχης και ύβρεων. Κι ύστερα οι «προοδευτικοί» θα λένε πάλι ότι «ενισχύεται η Ακροδεξιά».
Η ΑΚΙΣ
