Ας μιλήσουμε λίγο για το ελληνικό μπάσκετμπολ. Δεν γνωρίζουμε τι έγινε στον αγώνα με την Ισπανία, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Είδαμε την Εθνική μας στον αγώνα με την Ουκρανία και αισθανθήκαμε τόσο άσχημα, κυρίως επειδή οι φόβοι μας δικαιώνονται με τρόπο δραματικό.
Η Εθνική μας ομάδα δεν έχει πλέον το κάτι που είχε η Εθνική του Διαμαντίδη, του Αλβέρτη, του Φώτση, του Παπαλουκά, του Σπανούλη, του Τσαρτσαρή, του Χατζηβρέττα, του Σλούκα. Δεν έχει το σπίριτ, που λένε οι Αμερικανοί.
Οι σημερινοί Ελληνες παίκτες έχουν επαναπαυτεί σε κάποια καλά συμβόλαια που τους παρέχουν οι μεγάλες ομάδες, προκειμένου να συμπληρώνουν ένα ρόστερ ξένων, εκατομμυριούχων παικτών, που μαζεύονται στις μεγάλες ελληνικές ομάδες αλλά και σε μικρότερες, αφήνοντας έξω από το παιχνίδι του ανταγωνισμού τα Ελληνόπουλα.
Βεβαίως, και οι παίκτες που προαναφέραμε θα μπορούσαν να μην έχουν εξελιχθεί σε legends, αλλά αναδείχθηκαν. Κι αυτό έγινε μόνο χάρη στην επιμονή και την «τρέλα» τους να αναμετρηθούν στα ίσα με τους χρυσοκάνθαρους αλλοδαπούς ανταγωνιστές και να κερδίσουν τις θέσεις στις ομάδες τους.
Σήμερα το ελληνικό μπάσκετ περιορίζεται σε δύο (τώρα ίσως γίνουν τέσσερις) ομάδες που έχουν την τύχη να διοικούνται από πλούσιους προέδρους αλλά και να μετέχουν (προς το παρόν οι δύο) σε ένα «ιδιωτικό» πρωτάθλημα, το οποίο είναι απολύτως επαγγελματικό, είναι «θέαμα» και ουδόλως το απασχολεί αν η τάδε ή η δείνα Εθνική ομάδα θα προκριθεί σε τελικούς ή θα μείνει εκτός.
Η ελληνική Εθνική ομάδα του μπάσκετ δεν έγινε τυχαία «επίσημη αγαπημένη». Δεν έγινε μόνο χάρη στα ευφυολογήματα του Ιωάννου ή στις κραυγές του Σκουντή. Εκείνοι έκαναν τη δουλειά τους και οι αθλητές τη δική τους. Και η δική τους δουλειά ήταν να βάλουν σε ενέργεια το φιλότιμο και το πείσμα τους, να δουλέψουν εξαντλητικά, να «δέσουν» και να «κοντράρουν» κάθε αντίπαλο.
Ετσι χτίζονται οι καριέρες και όχι με ένα «καλό συμβόλαιο» που σου εξασφαλίζει δύο τρία λεπτά εμφάνισης στο «πάλκο», για «να πάρει ανάσες ο καλός», κάτι σαν εκείνες τις παλιές λαϊκές (δήθεν) τραγουδίστριες που τις είχαν για να… χτυπάνε παλαμάκια καθισμένες στην καρέκλα!
Το σημερινό μπάσκετ είναι μεν «σόου», αλλά για να μπορέσεις να παίξεις σε αυτό χρειάζεται «κορασό» και επιμονή. Τίποτε δεν είναι πια εύκολο, τίποτε δεν χαρίζεται πλέον! Η ομοσπονδία, που έχει πέσει στην παγίδα της Ευρωλίγκας και δεν βλέπει το πρόβλημα, επειδή λογαριάζει «τι θα πει ο κόσμος», πρέπει να καταλάβει ότι χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και κανόνων! Οι τρεις τέσσερις ομάδες δεν είναι «όλος ο κόσμος». Υπάρχουν ακόμη εκείνοι που αγαπούν την Εθνική ομάδα. Και είμαστε πολλοί!
Η ΑΚΙΣ
