«Ο Θεός έπλασε τον κόσμο. Τον χτίσαν όμως Πυρσογιαννίτες μαστόροι» υπερηφανεύονται δικαίως στα Γραμμοχώρια
➜ «Σέρτης σαν τον παππού σου είσαι, γιε μου!» καμάρωνε η μάνα βλέποντάς με στη δουλειά εκείνο το καλοκαίρι που πήρα άδεια από την εφημερίδα κι ανέβηκα στο πατρικό να σηκώσουμε σκεπή με τον μπάρμπα μου τον Κοσμά, που έφαγε τη ζωή του στη Γερμανία.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
➜ Πώς να μην ήμουν; Ας έκανα κι αλλιώς… Πέμπτη δημοτικού, ανήμερα κάλαντα, ήρθε και με τράβηξε απ’ το αυτί και μου ’πε «εσύ δεν θα ξαναχτυπήσεις ξένες πόρτες». Η αξιοπρέπεια του πένθους… Από την επόμενη χρονιά, μέχρι που πέρασα πανεπιστήμιο, έβγαλα επιτυχώς την… Ανωτάτη Οικοδομική, κάθε καλοκαίρι με τον θυμόσοφο και σκληρό μονάχα την ώρα της δουλειάς παππού – έξω από κει λιγομίλητος πάλι ήτανε, αλλά το βλέμμα του είχε επιείκεια.
➜ Οταν τον κοίταγα με απορία μπροστά σε συζητήσεις με ανθρώπους που μου φαίνονταν γελοιωδώς φλύαροι, κάτι που τον εκνεύριζε αφάνταστα, γύρναγε στο μέρος μου και μου ’λεγε συνωμοτικά «άνοστα λόγια…». Κι απ’ αυτόν πρωτάκουσα την κουβέντα «όποιος φτύνει στη θάλασσα το βρίσκει στ’ αλάτι!» που είπε κάποτε οργισμένος σε κάποιον άτιμο που δεν σεβάστηκε τη συμφωνία όταν του ’φτιαξε ένα ωραίο πέτρινο σπίτι και παζάρευε στο τέλος να πληρώσει λιγότερα.
➜ Γνωρίζω ότι δεν αποτελώ εξαίρεση. Λογαριάζω όμως εμπειρικά ότι θα πρέπει να είμαστε μέλη μιας τελευταίας σειράς που μάθαμε «να πιάνει το χέρι μας» και να μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα. Αλλωστε ο σπουδαιότερος κανόνας που διδάσκεσαι στην οικοδομή είναι πως «τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο»! Η επινοητικότητα και η κληρονομημένη ευφυΐα του μάστορα υπερνικούν με τρόπο πρακτικό τις τεχνικές δυσκολίες του έργου.
➜ Οι πολιτικοί μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες που σέβονται αυτή τη μακραίωνη γνώση μαθαίνουν και βελτιώνονται. Οι ψηλομύτες εισπράττουν διαρκώς τη χλεύη των παλιών μαστόρων. «Ο Θεός έπλασε τον κόσμο. Τον χτίσαν όμως Πυρσογιαννίτες μαστόροι» υπερηφανεύονται δικαίως στα Γραμμοχώρια.
➜ «Πέτρα ήβραμε, πέτρα δουλέψαμε» συνόψιζε τον αγέλαστο βίο του ο παππούς για τα δικά μας, όπου επίσης το χώμα ήτανε λειψό και μάθανε οι άνθρωποι ν’ αφουγκράζονται τον τόπο. Οτι η πέτρα «έχει ψυχή». Δεν είναι τυχαίο ότι στα χωριά της Θεσσαλίας, όπου φτάσαμε δουλεύοντας σκληρά, οι υπερήφανοι και νοικοκυραίοι Βλάχοι και Σαρακατσαναίοι τον αποκαλούσαν σεβαστικά «ο Αρχιτέκτονας».
➜ Για να μη μακρηγορώ, τα σημερινά παιδιά έχουν καντάρια φιλότιμο. Τους λείπουν όμως βασικές δεξιότητες. Στα Τεχνικά Λύκεια βγαίνουν νυχούδες και κομμώτριες -τίποτε υποτιμητικό, προς Θεού!- και πιτσιρικάδες φίλεργοι, πολλοί από τους οποίους από την εφηβεία δουλεύοντας τη μισή μέρα, κρατάνε όρθια τα σπιτικά τους και πάνε σχολείο με το ζόρι για να πάρουν ένα παλιόχαρτο, ν’ ανοίξουν μετά συνεργείο.
➜ Οι Πολωνοί, η πιο φιλήσυχη φάρα που ήρθε στη χώρα και δεν απασχόλησε ποτέ τα αστυνομικά δελτία, ήταν άριστα καταρτισμένοι τεχνίτες. Εδώ οι ανεπρόκοποι κυβερνήτες πουλάνε ακόμα φούμαρα για σύνδεση της Παιδείας με την Οικονομία! Ποια Οικονομία; Της αρπαχτής και της κρατικοδίαιτης μπίζνας; Τα σπουδαγμένα παιδιά της αγροτιάς τα διώχνει ο Μητσοτάκης από τη γη μας κι ούτε και βαριά βιομηχανία έχουμε. Οπότε, «Οικονομία των καφέ» και σερβιτοράκια, γιατί εκεί μας καταδικάζουν οι προσκυνημένοι Μητσοτάκηδες αυτού του κόσμου και πολύ μας είναι. Τα δισ. του Ταμείου Ανάκαμψης τα έχουν για τους δικούς τους και για να «ανάβουν» καλά τα «τζάκια» τους…
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»
