Εκεί που τα νοσοκομεία παύουν να περιθάλπουν τραυματίες και αρχίζουν να εκτρέφουν τον τρόμο, οι νοσηλευόμενοι μπορούν ακόμα και να εκτελεστούν εν ψυχρώ στο κρεβάτι του πόνου. Αλλωστε, στους νοσοκομειακούς διαδρόμους, αντί για νοσηλεύτριες κυκλοφορούν δυνάμεις ασφαλείας, που αναζητούν αντιφρονούντες τραυματίες.
Στη Συρία, όπου μονάχα χθες τουλάχιστον 60 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, η ιατρική επιστήμη μοιάζει να έχει μεταμορφωθεί σε όπλο πολέμου, ενώ αποτελεί πλέον μια από τις απειράριθμες αλλά βασικές τεχνικές καταστολής του καθεστώτος Ασαντ. «Ασθενείς και γιατροί διώκονται, ενώ κινδυνεύουν να συλληφθούν και να βασανιστούν από τις δυνάμεις ασφαλείας» αναφέρει η Μαρί Πιερ Αλιέ, πρόεδρος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. «Εδώ ο στρατός έχει μεγαλύτερη δύναμη από το ιατρικό προσωπικό. Κάθε νοσηλευόμενος μπορεί να συλληφθεί και να δολοφονηθεί εντός των τειχών του νοσοκομείου» καταθέτει ένας 23χρονος τραυματίας. «Γι’ αυτό τα νοσοκομεία μεταφέρονται σε οικείες και ιδιωτικά ιατρεία και μετακομίζουν από σπίτια σε σπίτια. Οι γιατροί διώκονται μαζί με τις γυναίκες τους, οι οποίες πέφτουν θύματα βιασμού» προσθέτει ένας άλλος.
Μια από τις βασικές ανησυχίες των διεθνών οργανώσεων είναι η έλλειψη φαρμάκων, αναισθητικών και φιαλών αίματος. Οι αντικαθεστωτικοί Σύριοι, από τη μεριά τους, δηλώνουν ότι έχουν ανάγκη κυρίως από όπλα, αλλά όχι από ξένους στρατιώτες. Οσο για τους Σύριους πολίτες; Απευθύνουν απεγνωσμένα έκκληση βοήθειας, ενώ αδυνατούν να κατανοήσουν την αδράνεια της διεθνούς κοινότητας. «Δεν πιστεύουμε ότι η Ρωσία και η Κίνα είναι πιο δυνατές από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί ο κόσμος δεν ανοίγει έναν ανθρωπιστικό διάδρομο για τη διάσωσή μας» λέει ο Ραζί, όπως και τόσοι άλλοι που έχουν πάψει να ελπίζουν στην εξωτερική παρέμβαση. Κι ας έμαθαν μόλις ότι το Βερολίνο απέλασε τέσσερις Σύριους διπλωμάτες κι ας προτίθεται ο Αραβικός Σύνδεσμος να στείλει ξανά παρατηρητές στη Συρία. Οι Σύριοι συνεχίζουν να πεθαίνουν και ο απολογισμός θανάτου έχει ξεπεράσει τους 6.000 ανθρώπους από την αρχή της συριακής εξέγερσης. Ζουν άλλωστε έναν πραγματικό πόλεμο. «Και δεν είναι πόλεμος μεταξύ δύο στρατών», όπως αναφέρει ο Ουαλίντ Φάρα, «αλλά ενός στρατού και πολιτών. Ακούμε εκρήξεις και πυρά. Νομίζουμε πως είμαστε στο μέτωπο».
Δήμητρα Αθανασοπούλου
