Οι δυο όψεις του ίδιου κίβδηλου νομίσματος που λέγεται ΠΑΣΟΚ καταγράφηκαν στις ομιλίες των Ευάγγελου Βενιζέλου και Χρήστου Παπουτσή.
Ο ένας με όρους εκσυγχρονιστικά μνημονιακούς και ο άλλος με πολιτική υποκρισία (αφού υπηρέτησε και αυτός ασμένως τη μνημονιακή πολιτική) και με όρους παλαιού ΠΑΣΟΚ επιχείρησαν να πείσουν τους εναπομείναντες ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ για τις προθέσεις τους.
Ο κ. Βενιζέλος απηύθυνε πρόσκληση συστράτευσης «σε όσους θα έπρεπε να είναι σήμερα μαζί μας», βλέποντας ότι παραλαμβάνει ένα κατακερματισμένο ΠΑΣΟΚ, ανίκανο να πάει σε εκλογές, παρά τα συνθήματα όπως «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό», που φώναζαν κλακαδόροι του.
«Πρωθυπουργεύων» επί μήνες, και μακριά από την πραγματικότητα, ονειρεύεται τώρα την… πρωθυπουργία, βάζοντας ως στόχο τη… νίκη στις εκλογές. Επιχείρησε άλλωστε να συγκρατήσει κάπως τους ψηφοφόρους που εγκαταλείπουν το ΠΑΣΟΚ, σημειώνοντας ότι παραμένει τάχα εκφραστής της Κεντροαριστεράς και διαχωρίζοντάς το από τον «καταστροφικό δεξιό λαϊκισμό» και τον «αριστερόστροφο τυχοδιωκτισμό».
«Δεν αποδέχομαι προδιαγεγραμμένες πορείες και εξελίξεις» είπε ο Χρ. Παπουτσής, που ζήτησε από τον Γ. Παπανδρέου -τον οποίο χαρακτήρισε «κεφάλαιο για τη χώρα και την παράταξη»- να επανεξετάσει την επιστροφή των διαγραφέντων. Ως να είχε προκύψει από παρθενογένεση και να μην είναι ο υπουργός που έπνιξε την Αθήνα στα χημικά, επανέλαβε μάλιστα δήθεν παλιές αντιρρήσεις του στο Μνημόνιο, το οποίο πάντως στήριξε μέχρι τέλους.
