Το απόσπασμα που ακολουθεί βρέθηκε σε αδειανό μπουκάλι σαμπάνιας «Ντομ Περινιόν», που είχε ποντιστεί σε πισίνα πεντάστερου ξενοδοχείου από φλογερό υπερασπιστή της… παρτίδος (ουχί της πατρίδος).
Είναι συγκινητικό. Αποτελεί λαμπρό υπόδειγμα αναλυτικής σκέψης και στρατηγικής δεινότητας. Διαβάστε το και αντιγράψτε ιδέες. «Εντάξει, είπαμε, είμαι αισθηματίας. Ευαίσθητος. Οποτε ακούω Ρέμο και έχω κατεβάσει δυο τρεις νταμιτζάνες κονιάκ “Ναπολεών”, ένα δάκρυ τρέχει καυτό στο δεξί μου μάγουλο. Στο αριστερό το έχω παρακάνει στο μπότοξ και δεν νιώθω ούτε τσίμπημα σφήκας. Ομως, παρότι μπορείς να με πεις ψυχούλα, δεν είμαι κορόιδο. Γι’ αυτό, αν δεν πάρουμε τη δόση και οι μουζίκοι τα πάρουν στην κράνα κι αρχίσουν έξω από τη “Βιβλιοθήκη” στο Κολωνάκι να πιστολιάζονται οι συριζαίοι με τους χρυσαυγίτες, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να εφαρμόσω το αρχαίο ρητό: “Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ”. Το είπε ο Πιτσαπιρδουλέων ο Κλασομέντιος. Οπερ μεθερμηνευόμενο, θα διατάξω τον πιλότο του μπαμπά να βάλει μπρος τους έλικες και θα πάρω των ομματιών μου από αυτόν τον υπέροχο τόπο με τα γενναιόδωρα κορόιδα».
Αντίσταση
«Ομως δεν θα ξεχάσω ποτέ την Ελλάδα. Μέχρι να κατακάτσει ο κουρνιαχτός και να πέσουν κι άλλο οι τιμές των ακινήτων, θα παρακολουθώ ανελλιπώς τις εξελίξεις. Κάποιος δεν θα κυβερνήσει κάποτε; Βρε, ο Τσίπρας να ’ναι, ο Μιχαλολιάκος, ο Φούφουτος; Θα χρειαστούν μετρητά! Οσο και να πληθύνουν οι αρουραίοι, θα τους φάνε μέχρις ενός οι πειναλέοντες ιθαγενείς. Θα περάσει λίγος χρόνος μέχρι να ξεχαρμανιάσουν από τη λύσσα τους και να τους τελειώσουν τα πυρομαχικά, και εγώ θα συνεχίσω να ενημερώνομαι. Στο limit down θα αγοράσω την πλατεία Συντάγματος για 20 δολάρια (αν έχει πάει για μπάρκο το ευρώ). Εν τω μεταξύ θα κάνω “αντίσταση” εναντίον οποιουδήποτε καθεστώτος δεν γουστάρει η Δύση. Ιδανικό στρατηγείο για τον αγώνα μου θα είναι οι κάμποι της Ζιρίχης, τα άγρια βουνά του Μόντε Κάρλο, τα απόκρημνα βράχια του Μονακό, οι λόγγοι και οι σαβάνες του Κεμπέκ και τα ξερονήσια της Καραϊβικής, όπου έχω τις οφσόρ μου. Θα περάσω δύσκολα, το ξέρω. Το χαβιάρι μαύρο, το κρασί παλιό κι η σαμπάνια κρύα. Τα έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν αυτά. Θα αξίζει τον κόπο».
