Νέα μέτρα 2,5-3 δισ. ευρώ απειλούν τους Ελληνες. Τα μέτρα θα χρειαστούν, κατά τις πληροφορίες, για να ισορροπήσει ο Προϋπολογισμός του 2012, που αντιμετωπίζει σοβαρή εκτροπή, η οποία σύντομα δεν θα είναι διαχειρίσιμη.
Τη συγκεκριμένη εκτίμηση κάνουν υψηλόβαθμα στελέχη του υπουργείου Οικονομικών, τα οποία σημειώνουν εμφατικά τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι Ελληνες φορολογούμενοι εξαιτίας των πολλαπλών φόρων που έχουν κληθεί να πληρώσουν τα τελευταία δύο χρόνια.
Τα πρόσφατα στοιχεία του οκταμήνου που δημοσιοποιήθηκαν μεσοβδόμαδα είναι ενδεικτικά της καταιγίδας που θα ακολουθήσει, καθώς έδειχναν να υπάρχει στο σκέλος των εσόδων μια μαύρη τρύπα της τάξης των 2 δισ. ευρώ. Το υπουργείο Οικονομικών είχε θέσει ως στόχο να εισπραχτούν μέσα στο οκτάμηνο Ιανουαρίου – Αυγούστου 2012 έσοδα της τάξης των 35,15 δισ. ευρώ, όμως τα έσοδα που μπήκαν τελικά στα κρατικά ταμεία ανήλθαν στα 33 δισ. ευρώ.
Τα συγκεκριμένα στοιχεία αποκαλύπτουν μια άλλη σκοτεινή πλευρά της δημοσιονομικής διαχείρισης, η οποία αφορά τη φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων. Ως γνωστόν, το κράτος έχει επιπέσει ως γεράκι στα μεσαία στρώματα, αφήνοντας ανέγγιχτους εκείνους που φοροδιαφεύγουν. Η μάχη εναντίον τους είναι περισσότερο σκιαμαχία και γίνεται με ανακοινώσεις του ΣΔΟΕ, για αλύπητο «κυνήγι φαντασμάτων», που μοναδικό στόχο έχει να ρίχνει στάχτη στα μάτια του κόσμου.
Εξι στους δέκα Ελληνες πήγαν στην εφορία να πληρώσουν τη δόση του φόρου εισοδήματος που έληγε στο τέλος Αυγούστου. Τον προηγούμενο μήνα η ίδια αναλογία ήταν οκτώ στους δέκα και είναι φανερή η διολίσθηση που σημειώνεται.
Επίσης τον Αύγουστο καταγράφηκαν και πρώτη φορά 460.000 περιπτώσεις φορολογουμένων οι οποίοι πήγαν στα γκισέ των ΔΟΥ για να πληρώσουν έναντι και να αφήσουν το υπόλοιπο να γίνει ληξιπρόθεσμο.
Τα στοιχεία πιστοποιούν ότι η δυνατότητα μισθωτών – συνταξιούχων να πληρώνουν στην ώρα τους τους φόρους σταδιακά υποχωρεί, με αποτέλεσμα τα δημόσια ταμεία να νιώθουν πρώτα το πλήγμα.
Οι βασικοί λόγοι της καθοδικής πορείας των εσόδων είναι: α) η αδυναμία των νοικοκυριών να καταβάλουν το τέλος στα ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα (χαράτσι Βενιζέλου), β) στις χαμηλότερες του προβλεπόμενου εισπράξεις από τους φόρους των επιχειρήσεων και γ) η φορολογική επιδρομή που είναι σε εξέλιξη και η οποία συνδυάζεται με περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων των Ελλήνων πολιτών.
Το έλλειμμα του Προϋπολογισμού διαμορφώθηκε στο 8μηνο στα 12,36 δισ. ευρώ, έναντι στόχου 14,13 δισ. για το σύνολο του έτους. Αρα στο τετράμηνο που απομένει, το έλλειμμα που πρέπει να προστεθεί είναι μόνο 1,77 δισ., γεγονός που θεωρείται απίθανο με τα υπάρχοντα δεδομένα.
Η συγκράτηση του ελλείμματος έγινε με το να μην πληρώνει το κράτος τις δαπάνες του. Αυτό σημαίνει ότι η «διαφαινόμενη» βελτίωση δεν έχει μόνιμο χαρακτήρα και ανά πάσα στιγμή μπορεί να υπάρξει εκτροπή.
Περικόπηκαν, για παράδειγμα, κατά 2,2 δισ. οι αναπτυξιακές δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ), γεγονός που ισοδυναμεί με αυτοκτονία, καθώς το ΠΔΕ είναι ο μοναδικός αναπτυξιακός βραχίονας που μπορεί να κινητοποιήσει η χώρα με δική της πρωτοβουλία. Οι συνεχείς περικοπές του ΠΔΕ αναδεικνύουν και τη μέγιστη πολιτική υποκρισία των κυβερνώντων, που λένε σε όλους τους τόνους ότι το μείζον ζήτημα είναι να αυξηθούν οι απορροφήσεις των πόρων του ΕΣΠΑ. Οσο όμως το ΠΔΕ κόβεται με κεντρική πολιτική απόφαση δεν υπάρχει αντικειμενικά η δυνατότητα να απορροφηθούν κοινοτικά κονδύλια, τα οποία χρησιμοποιούν το ΠΔΕ ως δίαυλο εισόδου στην Ελλάδα. Αρα οι οιμωγές για τους κοινοτικούς πόρους που δεν απορροφούνται είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, καθώς εμείς ως Ελλάδα τις αποτρέπουμε.
Εκτός του ΠΔΕ το ίδιο διάστημα περικόπηκαν κατά 2,3 δισ. οι μισθοί και οι συντάξεις με τον γνωστό οριζόντιο τρόπο, που όλο ξορκίζουν αλλά τελικά όλο εφαρμόζουν οι πολιτικοί ινστρούχτορες.
Οι δαπάνες του κρατικού Προϋπολογισμού στο οκτάμηνο του 2012 ανήλθαν στα 42,8 δισ. ευρώ έναντι στόχου 45,5 δισ. Η συγκράτηση αυτή γίνεται κυριολεκτικά με το κράτος να υπολειτουργεί και όπως προείπαμε δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Εχει παροδικό χαρακτήρα και γίνεται υπό το κράτος της τρόικας και μόνο. Οι δομές δεν έχουν αλλάξει ούτε έχουν αντιμετωπισθεί οι αιτίες που δημιουργούν τη σπατάλη του δημοσίου χρήματος. Παρά τα δύο και πλέον έτη Μνημονίου οι κυβερνώντες επιτρέπουν ακόμα να υπάρχουν θύλακες διασπάθισης χρήματος, εξισορροπώντας τις απώλειες αυτές με τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.
Η αδικία είναι ολοφάνερη και βέβαια δεν πρόκειται να σταματήσει όσο οι ίδιοι άνθρωποι που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία προσπαθούν τώρα να δώσουν διέξοδο και προοπτική.
Ο μύθος με το πρωτογενές πλεόνασμα και η σκληρή αλήθεια
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν η «ισχυρή οικονομία» έσφυζε από ζωή, το πρωτογενές πλεόνασμα ήταν ο μύθος που πιστοποιούσε την άλκιμη οικονομία της Ελλάδας. Ο τότε υπουργός Οικονομικών Νίκος Χριστοδουλάκης με περίπλοκους συλλογισμούς κατέληγε στην ύπαρξη πρωτογενούς πλεονάσματος, που διαφήμιζε ο Τύπος των εργολάβων και των λοιπών συνδεδεμένων με τα κρατικά ταμεία.
Θεωρητικά είχαμε μπει τότε σε «ενάρετη πορεία», όπως έλεγαν οι παπαγάλοι και αρχίζουν να επαναλαμβάνουν δειλά δειλά ξανά τώρα. Το περιβόητο πρωτογενές πλεόνασμα που εξηγούν πολύ συχνά στα Μέσα άσχετοι πολιτικοί και θλιβεροί συνδαιτυμόνες τους είναι αυτό που περισσεύει (αν περισσεύει…) όταν καλύψουμε τις δαπάνες μας με δικά μας χρήματα.
Προς στιγμήν είμαστε μια ανάσα από αυτό, λένε οι πολιτικοί της τρικομματικής κυβέρνησης και καταδεικνύουν την πρόοδο που γίνεται. Το θέμα είναι ότι η πρόοδος που γίνεται οφείλεται στο ότι το κράτος δεν πληρώνει αυτά που χρωστάει. Δεν επιστρέφει ΦΠΑ στις εξαγωγικές επιχειρήσεις που το δικαιούνται, δεν επιστρέφει εγκαίρως τους φόρους στους πολίτες (αλλά τους περνάει από χίλια κύματα) και βέβαια δεν πληρώνει τους προμηθευτές του, στους οποίους χρωστάει 7,5 δισ. ευρώ. Επίσης κόβει τις αναπτυξιακές δαπάνες, μειώνει μισθούς, συντάξεις και πολλά άλλα.
Ετσι είναι εύκολο να επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα ήταν σίγουρο σε μια εβδομάδα αν κλείναμε τα μισά σχολεία της χώρας, όπως συνιστούσαν ξανά στην Ελλάδα το 1932 οι ξένοι δανειστές.
Βέβαια, δεν πρόκειται περί αληθινής προόδου της οικονομίας, αλλά περί εκμαίευσης θετικών στοιχείων με χρήση μιας μεθόδου δημιουργικής λογιστικής. Και βέβαια έτσι δεν γίνεται προκοπή.
Δ. Γ. Παπαδοκωστόπουλος
