Ο κ. Νίκος Δήμου, διαφημιστής, είναι ο Σπινόζα του κύκλου των χαμένων εκσυγχρονιστών. Εκείνος, μαζί με γίγαντες της ευρωπαϊκής σκέψης όπως ο Νίκος Μπίστης, ο Γιώργος Πανταγιάς, ο Θόδωρος Τσουκάτος, ο Κώστας Σημίτης, η Θάλεια Δραγώνα και η Μαρία Ρεπούση, έμαθαν τους Νεάντερταλ και εθνικίζοντες Ελληνες ιθαγενείς να σέβονται τον καλό γείτονα, τον Τούρκο, τον Οθωμανό. Να λησμονούν ό,τι μας χωρίζει (εδάφη, μνημεία, λίγα εκατομμύρια γενοκτονημένων προγόνων μας) και να επιμένουν σε ό,τι μας ενώνει: Τα βραβεία Ιπεκτσί, η οικολογία, η χειροτεχνία, ο Νταλάρας και ο πονόψυχος οραματιστής Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Ελλην Σπινόζα, ο κ. Δήμου δηλαδή, σε πρόσφατο άρθρο του που δημοσιεύτηκε σε δωρεάν διανεμόμενο περιοδικό (κρίμα που δεν το τύπωσε πρώτη η «Χουριέτ») δείχνει πόσο προσηλωμένος είναι στις αρχές και τις αξίες του κόσμου που εκπροσωπεί. Μία από αυτές είναι η συμπάθειά του σε αληθινά μεγάλες ηγετικές μορφές, όπως ο Κεμάλ. Ο τίτλος του Δήμιου πονήματος είναι: «Πού είσαι, Κεμάλ; Τι άθλο έκανε ο άνθρωπος! Πήρε ένα κράτος από τα βάθη του Μεσαίωνα και το έφερε στη νεωτερικότητα».
Νηπενθές
Η σκέψη του Δήμου είναι βαθιά. Αβυσσαλέα. Οσο οι χαράδρες που έριχναν οι Νεότουρκοι του Κεμάλ τους Ποντίους κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της πολιτικής του «Ευρωπαίου» ηγέτη που θαυμάζει ο συνταξιούχος διαφημιστής. Απολαύστε απόσπασμα: «Τις τελευταίες μέρες σκέπτομαι τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Τι άθλο έκανε ο άνθρωπος! Πήρε ένα κράτος από τα βάθη του Μεσαίωνα και το έφερε στη νεωτερικότητα. Πήρε ένα κράτος από τα βάθη της Ασίας και το έφερε στην Ευρώπη. Μέσα σε ούτε δύο δεκαετίες. Και τώρα το κράτος αυτό είναι στους G20 κι εμείς στα Τάρταρα.
Ξέρω, στους Ελληνες δεν αρέσει να μνημονεύεται ένας Τούρκος – και μάλιστα ο Κεμάλ. Και γνωρίζω ήδη όλες τις αντιρρήσεις που θα μου φέρουν: πως ήταν εχθρός μας, ότι ήταν δικτάτορας, πως οι μεταρρυθμίσεις του αλλοιώθηκαν από τους διαδόχους του κ.λπ. Τα ξέρω όλα και, παρ’ όλα αυτά, θεωρώ το έργο του τεράστιο. Και οι Ελληνες καλά θα έκαναν, αντί να ρουφάνε τα τούρκικα σίριαλ και να μαθαίνουν τα πάντα για τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή, ν’ ασχοληθούν λίγο με αυτόν τον Μεγάλο Μεταρρυθμιστή, τώρα που έχουμε απόλυτη ανάγκη από μεταρρυθμίσεις». Χρειάζονται σχόλια;
