Ενα κέρασμα δεν εξαλείφει τη φτώχεια, ωστόσο μπορεί να φτιάξει τη διάθεση, έστω και προς στιγμήν, ενός άπορου ή άστεγου συμπολίτη μας, δίνοντάς του την ευκαιρία να απολαύσει κι εκείνος την ευχάριστη συνήθεια που αποτελεί καθημερινότητα για τους πολλούς: Εναν καφέ.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα ο «καφές που περιμένει» («suspended coffee» είναι ο όρος στα αγγλικά και «caffé sospeso» στα ιταλικά) κάνει θραύση κατακτώντας πολλές χώρες του κόσμου, ως μια πράξη εκδήλωσης ενδιαφέροντος και αλληλεγγύης προς τους ανθρώπους που δεν έχουν ούτε αυτή τη δυνατότητα.
Η ιδέα είναι απλή. Κάποιος μπαίνει σε μια καφετέρια ή σε ένα καφενείο για να πιει έναν καφέ και μαζί με τον δικό του πληρώνει ακόμα έναν, ώστε να σερβιριστεί σε κάποιον που δεν έχει τα χρήματα να τον αγοράσει. Ο καταστηματάρχης τοποθετεί τα λεφτά σε ένα ειδικό κουτί που φέρει την επιγραφή «Καφές που περιμένει» ή σημειώνει σε έναν αναρτημένο πίνακα τον καφέ που προπληρώθηκε, ώστε να τον δουν οι ενδιαφερόμενοι.
Η ιστορία του «καφέ που περιμένει» ξεκίνησε στα εργατικά καφέ της Νάπολης, στη Νότια Ιταλία, πριν από περίπου 100 χρόνια, ωστόσο η πρακτική εξαπλώθηκε και σε άλλες χώρες. Την πρωτοβουλία της Νάπολης για τους λιγότερο «τυχερούς» της ιταλικής κοινωνίας φέρνει στη χώρα μας το περιοδικό δρόμου «Σχεδία», σε συνεργασία με (προς το παρόν) τέσσερις επιχειρήσεις σε ισάριθμες «γωνιές» της Αθήνας. Συγκεκριμένα τα πρώτα καταστήματα που προσφέρουν τον καφέ της αλληλεγγύης βρίσκονται στο Θησείο («6», Τριών Ιεραρχών 21), στο Μεταξουργείο («Ακροβάτης», Μαιζώνος 44 & Ψαρρών 26α), στο Κουκάκι («Στα καλά καθούμενα», Δράκου 3) και στη Σόλωνος («Verve», Σόλωνος 94).
