Την ιδέα μάς τη χορήγησαν ατελώς οι ξενοδόχοι και το υπουργείο Παιδείας. «Γιατί να χαλάμε τον χρόνο μας να διδάσκουμε τα παιδιά ποια είναι η πρωτεύουσα της Βολιβίας, πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη, τι σημαίνει “ασκαρδαμυκτί” και πώς λύνουμε εξισώσεις; Να τα αρμέξουμε, πρέπει, ώσπου να μην τους μείνει τσέντουλο». Αυτό είναι το νόημα του πρωινού ξυπνήματος και του υποχρεωτικού, πολυετούς εγκλεισμού των νέων στις αίθουσες που έχουν θρανία, πίνακες και κάγκελα: η ενίσχυση της πορτοφόλας των μικρών επιχειρηματιών. Μόλις μεγαλώσουν, θα ενισχύουν τα χρηματοκιβώτια των μεγάλων επιχειρηματιών – αρκεί να είναι αρκετά πειθήνιοι, να δέχονται τους «μονόδρομους» της υποταγής και να έχουν ασχοληθεί με την παπαγαλία και όχι με την ανεξάρτητη σκέψη.
Να την κάνουμε τη «λευκή εβδομάδα» για να γεμίζουν τα χειμερινά θέρετρα των ξενοδόχων. Κι ύστερα να κάνουμε και μια «μαύρη» για να πηγαίνουν υποχρεωτικά σε ψητοπωλεία και σε σουβλατζίδικα. Το μαύρο χρώμα, ασφαλώς, αναφέρεται στο κάρβουνο. Υστερα, σε συνεννόηση με τον υπουργό, να θεσμοθετηθεί και μια «κοντή» βδομάδα, για να βολτάρουν τα παιδιά στα μαγαζιά με τις εκπτώσεις και να ψωνίζουν.
Ουτρέχτη
Στη «στρογγυλή» εβδομάδα οι νέοι μας θα υποχρεώνονται να πηγαίνουν γήπεδο, όπου οι μπάλες είθισται να είναι στρογγυλές. Επειτα θα καθιερωθούν οι εβδομάδες σιλικόνης, όπου οι μαθήτριες θα κάνουν πλαστικές εγχειρήσεις (εμφύτευση σιλικόνης) και οι μαθητές θα αγοράζουν κομπιούτερ (η πρώτη ύλη των μικροτσίπ είναι η σιλικόνη).
Αν ξεζουμιστεί για τα καλά η μαθητιώσα νεολαία, μπορούμε να καθιερώσουμε παρόμοιες εβδομάδες για τους ηλικιωμένους. Ολο και κάποιο ψίχουλο θα τους απομένει από τη συνταξούλα και είναι κρίμα να το δαπανούν για τον εαυτό τους και για τα εγγονάκια. Η αγορά τούς χρειάζεται. Εβδομάδες τίλιου, γιαουρτιού, πρωινής τηλεθέασης (με συσκευές που έχουν μηχανάκια της AGB), αγοράς ειδών πολυτελείας, οχημάτων, κοσμημάτων και λοιπών χρειαζούμενων για την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους.
Στην εβδομάδα Στουρνάρα όλοι οι εγγεγραμμένοι στα κιτάπια των εφοριών θα πηγαίνουν στην οικεία ΔΟΥ για να γεμίζουν τους κρατικούς κουμπαράδες με όσα μετρητά υπάρχουν στις τσέπες τους. Αν δεν έχουν λεφτά, θα πρέπει να μπουν οι ίδιοι μέσα στους κουμπαράδες για να πουληθούν ως σκλάβοι στο εξωτικό Ανόβερο, το συναρπαστικό Ρότερνταμ και το μαγευτικό Ελσίνκι. Εκεί να δείτε ανάπτυξη…
Παναγιώτης Λιάκος
