Εν αρχή ην ο Σημίτης. Μορφή παράξενη και λόγος ακατάληπτος. Σαν να έχεις δώσει σε σαμιαμίδι να μασουλάει βότσαλα και να απαγγέλλει Τυρταίο. Οσο τον καταλάβαιναν οι Εσκιμώοι, άλλο τόσο και το κοινό του. Παρά ταύτα, ξεσκίστηκαν να τον χειροκροτούν, να ενθουσιάζονται μαζί του, να τον ψηφίζουν. Μετά είχαμε ΓΑΠ. Ο μέγας εργοδότης των κωμωδών και των ευθυμογράφων. Τα σαρδάμ του έτρεχαν πιο γρήγορα από τους δείκτες του εξωτερικού χρέους. Τα ελληνικά του κάποιος, κάπως, κάποτε τα είχε πυροβολήσει εξ επαφής και τα άφησε τεζαρισμένα πάνω στην αστερόεσσα. Το αμερικάνικο, ωστόσο, και το σουηδικό «σπρέχεν» τα είχε στο τσεπάκι. Κι αυτός το 2009 έλαβε περίπου το 44,5% των έγκυρων ψηφοδελτίων που βρέθηκαν μέσα στις ολέθριες κάλπες των εθνικών εκλογών με το απολύτως αντεθνικό αποτέλεσμα.
Στον Παπαδήμο τα πράγματα ήταν πιο στρωτά. Ο λόγος του θύμιζε τα προγράμματα του υπολογιστή που γράφεις και στα εκφωνούν τα Windows. Είχε τη θέρμη ενός ψυγειοκαταψύκτη και τη ζωντάνια μούμιας. Σαν τριετές μνημόσυνο. Ούτε πολύ κλάμα ούτε τρελό κέφι. Ηπια θλίψη και χλιαρό «Θεός σχωρέσ’ τον, άνθρωπος μάλαμα».
Ροκοκό
Η Βουλή δεν βλέπεται. Πού και πού πετάνε καμιά μαγκιά, κάνα ψευτοροκοκό διατύπωσης, κάνα μισοχωνεμένο αρχαίο, μια κρυάδα που υποδύεται ανεπιτυχώς την εξυπνάδα και από δω πάν’ κι οι άλλοι. Ουδείς μαγεύει ουδέναν κι όλοι μαζί ξορκίζουν το ενδιαφέρον των πολιτών για τα κοινά. Οι υποψήφιοι της Ευρωβουλής -ακόμα κι αν δουλεύουν κομφερανσιέ σε τσίρκο- νιώθουν την ιερή υποχρέωση να είναι ανιαροί και τα επιχειρήματά τους να θυμίζουν μερίδα βλίτα ημίβραστα άνευ ελαιόλαδου, άνευ λεμονιού και άνευ όξου. Πιο γούστο έχει να διαβάζεις τηλεφωνικό κατάλογο παρά να ακούς επίδοξο ευρωβουλευτή να εκτοξεύει ριπές βαρεμάρας από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου. Μάλλον πρέπει να υπάρχει ένα μυστικό συμβόλαιο που υπογράφουν, το οποίο επιβάλλει να φαίνονται και να είναι αφόρητα αδιάφοροι – μέχρι να γίνουν επιβλαβείς άμα τη εκλογή τους.
Μόνο οι περιφερειακές εκλογές έχουν το γούστο τους. Η φράση του αείμνηστου Νεοκλή Σαρρή περί «θιάσου ποικιλιών» επιβεβαιώνεται σε όλα τα οικοδομικά τετράγωνα.
Με τούτα και μ’ εκείνα, πετυχαίνει το κόλπο. Αποθαρρύνονται τόσο πολύ οι Ελληνες με τα πρόσωπα, ώστε αδιαφορούν (κακώς) για τη διαδικασία.
Παναγιώτης Λιάκος
