Για αμιγώς αρχειακούς – ιστορικούς λόγους παρατίθεται απομαγνητοφώνηση του επικού διαλόγου του ηγέτου του Ποταμιού Σταύρου Θεοδωράκη με τη δημοσιογράφο Πόπη Τσαπανίδου, στον τηλεοπτικό δίαυλο Star:
Πόπη Τσαπανίδου: «Πώς θα μπορέσεις να διαχειριστείς ένα χρέος το οποίο είναι υπέρογκο και το οποίο όλοι λένε ότι δεν μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε, αν δεν βοηθήσουν να το αντιμετωπίσουμε οι ξένοι;»
Σταύρος Θεοδωράκης: «Εχεις δίκιο. Εκπλάγηκα για την πολιτική υποδοχή που είχε το Ποτάμι στην Ευρώπη. Είναι ένα κόμμα ανύπαρκτο, δεν έχει κατέβει στις εκλογές και ξαφνικά πήγαμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, θέλανε να μας δουν οι εκπρόσωποι όλων των ομάδων, θέλανε να συζητήσουν όλοι μαζί μας και περίπου μετά από κάποιες συνομιλίες όλοι μας λέγανε, επιτέλους, κάποιοι άνθρωποι από την Αθήνα να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι λίγο πιστεύεις αυτό;»
Μα δίκιο δεν έχει ο λόγιος; Λίγο είναι να δέχονται οι υπαρκτοί Ευρωπαίοι ένα «ανύπαρκτο» κόμμα; Δεν είναι λίγο, αλλά δεν είναι και πρωτοφανές. Οι Ευρωπαίοι αρέσκονται στα πειράματα με το «περίπου τίποτα». Θυμηθείτε και τον επιταχυντή αδρονίων CERN που έφτιαξαν και στο οποίο βάζουν τοσοδούλια σωματίδια να τρέχουν σαν τα σκυλιά τα μαύρα στους επιταχυντές αδρονίων.
Μπάκακες
Πάει κι ο κυρ Σταύρος, ο ολωσδιόλου, ο ανυπερθέτως, τούμπαλιν, τουπίκλην (ωραία λέξη, μας την έμαθε ο Χ. Γιανναράς), έκπαλαι, ολούθε, πανταχόθεν, από-εξ-απ-ανέκαθεν (ακόμα πιο ωραία λέξη, την ακούμε στον δρόμο) και αναντάν μπαμπαντάν… ανεξάρτητος στα ευρωπαρλαμέντα. Του ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες και του λένε, έτσι από καλή διάθεση και αβερτοσύνη, «έλα στην παρέα μας, φαντάρε. Έλα, και δέκα έδρες πάρε. Κι αν είσαι συ ανύπαρκτος, μικρό και το Ποτάμι, μεγάλη είναι η καρδιά και μέσα της σε βάνει».
Ετσι γίνεται με τα μικρά κόμματα. Κι ο Λευκός Οίκος ανοίγει τις πύλες του εύκολα στο κόμμα Χριστοπιστία του Ευσταθίου Πατσαντζή. Ο Βασίλης Λεβέντης, άμα λάχει, σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου και κλείνει αυθημερόν ραντεβού στο Κρεμλίνο με τον Βλαδίμηρο τον Πούτιν. Ο δε Δημοσθένης Βεργής, αν κάνει μια τσάρκα μέχρι το Πεκίνο, μπορεί να συναντήσει σύσσωμη τη νομενκλατούρα του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας.
Ωραίο το παραμυθάκι, αλλά δεν έχει δράκο, μόνο μπακακάκια που κοάζουν πεινασμένα και εκ τούτου εκπλαγήκαμε. Μες στα ξερά βραχήκαμε…
Παναγιώτης Λιάκος
