Ο Δημήτρης, ο Λάμπρος και ο Μιχάλης κάνουν τις τελευταίες πρόβες, υπό τις οδηγίες του ηθοποιού και δασκάλου τους Παναγιώτη Δορλή. Σκηνή δεν υπάρχει ούτε κοστούμια. Ενα τραπέζι μόνο, τρεις καρέκλες, ένα γυάλινο βάζο και μια κούτα με πιάτα και μαχαιροπίρουνα για την παράσταση.
Η πόρτα της μεγάλης αίθουσας ανοίγει και οι θέσεις του κοινού γεμίζουν με αστέγους, που σπεύδουν να παρακολουθήσουν το έργο «Μεσοπέλαγα» του Πολωνού συγγραφέα Σλάβιμιρ Μρόζεκ, με πρωταγωνιστές τους… συγκατοίκους τους σε έναν από τους ξενώνες του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ), στο κέντρο της πόλης.
Η Θεατρική Ομάδα Αστέγων του ιδρύματος μετράει περίπου δυόμισι χρόνια ζωής και έχει ανεβάσει παραστάσεις ακόμα και στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής. «Σε αυτό το διάστημα πέρασαν από την ομάδα άνθρωποι που σήμερα έχουν ενταχθεί σε προγράμματα νέων επιχειρηματιών, αλλά και καρκινοπαθείς, που έκαναν πρόβες ως την τελευταία ημέρα της ζωής τους» αναφέρουν οι υπεύθυνοι του ΚΥΑΔΑ.
Τα μέλη της ομάδας συναντιούνται σχεδόν καθημερινά στα γραφεία του ιδρύματος, στην οδό Σοφοκλέους. «Είναι μια διέξοδος το θέατρο. Ξυπνάμε το πρωί και δεν σκεφτόμαστε μόνο τα προβλήματα και τα λάθη μας» λέει ο Λάμπρος Μουστάκης, άστεγος εδώ και δύο χρόνια. «Εκτός από το στομάχι, γεμίζει και η ψυχή μας» συμφωνεί ο Μιχάλης Σαμόλης, φιλοξενούμενος στον ξενώνα τους τελευταίους 12 μήνες.
Οι συζητήσεις σταματούν και ο κ. Δορλής δίνει το σύνθημα για να ξεκινήσει η παράσταση. «Παρακαλώ να βοηθήσουμε τους ηθοποιούς με ένα απαλό σφύριγμα. Εκείνοι πλέουν μεσοπέλαγα σε μια σχεδία και εμείς είμαστε η κοινωνία, που συνήθως σφυρίζει αδιάφορα» λέει με νόημα.
Γεράσιμος Κόντος
Φωτό: Δημήτρης Γκολφομήτσος
