Το ατίθασο πνεύμα της Τιενανμέν πλανάται στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ. Οι φοιτητές συνεχίζουν την καθιστική διαμαρτυρία κάτω από γυάλινα κτίρια που αγγίζουν τον ουρανό δίχως να σκύβουν το κεφάλι στις «τιμωρητικές απειλές» του Πεκίνου, ενώ πλαισιώνονται καθημερινά από ολοένα και περισσότερους εργαζομένους και συνδικαλιστές, που καταλαμβάνουν μαζί τους νέους κεντρικούς δρόμους και περισσότερα κυβερνητικά κτίρια.
Εχουν περάσει 25 χρόνια από τη σφαγή των αντικαθεστωτικών στην πλατεία Τιενανμέν, τη μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου και σύμβολο του μαοϊκού καθεστώτος. Για πρώτη φορά από το ματωμένο 1989 οι μαζικές διαδηλώσεις κατά του ασφυκτικού ελέγχου, τον οποίο επιχειρεί να επιβάλει η Κίνα στην παραθαλάσσια μεγαλούπολη-σύμβολο του τεχνολογικού οργασμού, αναστατώνουν με τέτοιον τρόπο το Πεκίνο, το οποίο εξετάζει ακόμα και τη στρατιωτική επέμβαση.
Από τη μεριά του, το κίνημα Occupy Central έχει θέσει διορία έως σήμερα 1 Οκτωβρίου στον κυβερνήτη της πόλης Λιουνγκ Τσουνγκ Γινγκ να θέσει σε κίνηση διαδικασίες για την ενίσχυση της δημοκρατίας και να παραιτηθεί. Ο Λιουνγκ όμως, αντί να ικανοποιήσει τα αιτήματα των ακτιβιστών, τους καλεί να «σταματήσουν αμέσως» τις κινητοποιήσεις, διαμηνύοντας πως το Πεκίνο «δεν θα ανακαλέσει την απόφασή του».
Υπενθυμίζεται ότι οι διαδηλωτές ζητούν εκλογική αυτονομία της περιφέρειας.
Ιδρυτής
Οσο για τους αρχηγούς που κρύβονται πίσω από την «Ασιατική Ανοιξη;» Εκτός από τον 17χρονο Τζοσούα Γονγκ, τον ιδρυτή του Scholarism, μιας οργάνωσης σπουδαστών που ενδιαφέρεται για τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα και είχε ηγηθεί προ διετίας της μεταρρύθμισης στην εκπαίδευση, ο 24χρονος Αλεξ Τσόου, απόφοιτος Δημόσιας Διοίκησης του κινεζικού πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ, καθοδηγεί τα πλήθη. Στο πλευρό τους στέκεται και πλήθος προσωπικοτήτων του πνεύματος και της πολιτικής, όπως ο Μάρτιν Λι, ιδρυτής του Δημοκρατικού Κόμματος, και ο ακτιβιστής βουλευτής Λέο Γκο Χουνγκ.
Η Βρετανία εξέφρασε την βαθιά ανησυχία της για την πρώην αποικία της, ενώ ο Λευκός Οίκος φρόντισε να τονίσει τη σημασία της σταθερότητας σε ένα διεθνές οικονομικό κέντρο όπως το Χονγκ Κονγκ. Εξάλλου, ως γνωστόν, σήμερα οι ΗΠΑ διατηρούν αρκετά στενότερους οικονομικούς δεσμούς με την Κίνα απ’ ό,τι την εποχή της Τιενανμέν. Και αυτό αλλάζει τις ισορροπίες.
