Τα γλυκά είναι από τις πιο αγαπημένες απολαύσεις, ιδίως αυτές τις ημέρες, και είναι αλήθεια πως ο έλεγχος στην κατανάλωσή τους δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ολα αυτά όμως αλλάζουν ύστερα από την ανακάλυψη ερευνητών στο Imperial College του Λονδίνου του «διακόπτη» που θα «σβήσει» τον πειρασμό.
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ουσιαστικά τον μηχανισμό του εγκεφάλου που προκαλεί την ευκαιριακή και άμετρη επιθυμία για τρόφιμα πλούσια σε γλυκόζη. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν μηχανισμό ή αισθητήρα -αν προτιμάτε- στον εγκέφαλο, που ανιχνεύει τα επίπεδα γλυκόζης. Κι αν αυτά δεν είναι «ικανοποιητικά», δίνεται εντολή για αναζήτηση και άλλης, άρα για κατανάλωση γλυκού.
Τα εγκεφαλικά κύτταρα χρειάζονται ενέργεια για να λειτουργήσουν και να αναπτυχθούν, και η γλυκόζη αποτελεί το κύριο μέρος αυτής της ενέργειας. Ετσι, όταν εντοπίζονται χαμηλά επίπεδα ενέργειας, ο μηχανισμός επιβάλλει την πρόσληψή της. Στις δοκιμές που έκαναν οι ερευνητές σε πειραματόζωα ανακάλυψαν ότι το ένζυμο γλυκοκινάση δεν εμπλέκεται μόνο στην ανίχνευση της γλυκόζης στο ήπαρ και το πάγκρεας. Είναι επίσης παρόν στο υποθάλαμο, την περιοχή του εγκεφάλου που ρυθμίζει βασικές λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένης της πρόσληψης τροφής.
Αυτό το ένζυμο είναι ο κύριος «ένοχος» της παρόρμησης των πειραματόζωων να καταναλώνουν περισσότερα γλυκά και αμυλούχα τρόφιμα. Για να αυξηθεί ή να μειωθεί η δράση της γλυκοκινάσης στους αρουραίους χρησιμοποιήθηκε ιός. Οταν αύξαναν τα επίπεδά του, οι αρουραίοι προτιμούσαν διάλυμα γλυκόζης, παρά την κανονική τροφή τους κι όταν τα μείωναν, προτιμούσαν περισσότερο το σύνηθες φαγητό τους από τη γλυκόζη.
«Είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτουμε εγκεφαλικό σύστημα που ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένη θρεπτική ουσία -αντί γενικών θρεπτικών ουσιών- για την ενέργεια που χρειάζεται. Τώρα μπορούμε να αναλάβουμε δράση για τη μείωση της επιθυμίας για γλυκές και αμυλούχες τροφές στον άνθρωπο αναπτύσσοντας φάρμακο που θα μπορούσε να επηρεάσει τη λαχτάρα για γλυκά συμβάλλοντας και στην πρόληψη της παχυσαρκίας. Θα πρέπει να θυμόμαστε όμως ότι το επίπεδο του ενζύμου-κλειδί διαφέρει από άτομο σε άτομο, γι’ αυτό η θεραπεία πρέπει να είναι εξατομικευμένη» δήλωσε ο συγγραφέας της μελέτης Τζέιμς Γκάρνερ.
