«Η Ελλάδα βιώνει μια τραγωδία που έχει ρημάξει ζωές» αναφέρεται σε άρθρο στην εφημερίδα New York Times, καταγράφοντας θέσεις για «μια συμφωνία που η Ευρώπη δεν μπορεί να αρνηθεί». Στο άρθρο, το οποίο υπογράφει η ακαδημαϊκός και συνεργάτιδα του Ινστιτούτου Μπρούκινγκς Τέρα Λοουσον Ρέμερ (Terra Lawson-Remer) τονίζεται ότι «τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η διάσωση μέσω λιτότητας υπήρξε τρομερή για την Ελλάδα: συρρίκνωσε το ΑΕΠ σε ποσοστό περίπου 20%, παγιδεύοντας περισσότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού στην ανεργία και ωθώντας το εξωτερικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ σε 175% (από τα προ κρίσης επίπεδα του 109%)»,
Όπως υπογραμμίζεται, «υπάρχει μια εναλλακτική λύση – ένας τρόπος για τον Μάριο Ντράγκι, που είναι ο επικεφαλής της ΕΚΤ και για την Κριστίν Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ, να σώσουν την ελληνική οικονομία από τη δίνη στην οποία βρίσκεται, με το να σταθεροποιήσουν την ευρωζώνη και να θέσουν τα θεμέλια για την ανάπτυξη σε ολόκληρη την περιοχή. Η ΕΚΤ και το ΔΝΤ θα πρέπει να ανταλλάξουν το ελληνικό χρέος που κατέχουν, ύψους 52 δισ. ευρώ, με άτοκα ομόλογα που θα αποπληρωθούν όταν η ελληνική οικονομία θα κινείται εντός τροχιάς. Αυτά τα αποκαλούμενα ομόλογα μηδενικού τοκομεριδίου θα έχουν την ίδια ονομαστική αξία, όπως το τρέχον ελληνικό χρέος, αλλά δεν θα επιβάλουν τις πληρωμές των τόκων στην Ελλάδα που αγωνίζεται να ανακάμψει. Πιο σημαντικό, οι υποχρεώσεις αποπληρωμής του χρέους δεν θα πρέπει να αρχίσουν μέχρι η οικονομία της Ελλάδας να δείξει σημάδια ζωής. Λογικοί στόχοι θα ήταν η επιστροφή στην υγιή ανάπτυξη, το ποσοστό ανεργίας να μειωθεί κάτω από το 12%, καθώς και η μείωση του χρέους προς το ΑΕΠ, που έχει συνθλιβεί με μια αναλογία σε ένα βιώσιμο 40% (το οποίο είναι πιο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα)».
Στο άρθρο επισημαίνεται επίσης, μεταξύ άλλων, ότι «η Ελλάδα βιώνει τώρα μια τραγωδία που έχει ρημάξει ζωές, με την ανεργία, τη φτώχεια και την πείνα να είναι σε χειρότερο επίπεδο που έχει υπάρξει από τη δεκαετία του 1930. Κλειδί για την οικονομική ανάπτυξη είναι οι επενδύσεις, ιδιαίτερα οι επενδύσεις στην Υγεία και την Παιδεία. Τα μέτρα λιτότητας που κόβουν τα βασικά δίκτυα κοινωνικής ασφάλειας, όχι μόνο προκαλούν εκτεταμένες στερήσεις, αλλά μπορεί επίσης να καταστρέψουν κάθε ευκαιρία για οικονομική ανάπτυξη. Ένας άλλος ακρογωνιαίος λίθος της οικονομικής ανάπτυξης είναι η καταναλωτική ζήτηση: Όταν οι μισθοί μειώνονται κατακόρυφα και ανεβαίνει στα ύψη η ανεργία, η οικονομία εισέρχεται σε ένα σπιράλ θανάτου της συρρίκνωσης της ζήτησης. Όπως και η Γερμανία, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έτσι και η Ελλάδα είναι πνιγμένη από τις υποχρεώσεις προς τους ξένους πιστωτές. Τα παιδιά πεινάνε κι έτσι οι τράπεζες μπορούν να μιλήσουν στους επενδυτές τους που αρνούνται το κούρεμα. Δεν είναι περίεργο που έχει αυξηθεί το μένος των Ελλήνων πολιτών που λένε ”φτάνει πια”».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.
