Μεγαλωμένος σε οικογένεια με μουσική παράδοση αγόρασε την πρώτη του λύρα σε νεαρή ηλικία και ξεκίνησε να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του χρόνια μετακόμισε στο Ηράκλειο για να εμφανιστεί σε νυχτερινό κέντρο, όμως η επιτυχία ήρθε μια πενταετία μετά με τον πρώτο δίσκο του με τίτλο “Μια μαυροφόρα που περνά”που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό.
Το 1966 κερδίζει το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ του Σαν Ρέμο και το 1969 κυκλοφορεί με μεγάλη επιτυχία το δίσκο Ανυφαντού, που του ανοίγει τις πόρτες στα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας και στις δισκογραφικές εταιρίες.
Στα χρόνια της δικτατορίας τον βρίσκουμε στο πλευρό του Γ. Μαρκόπουλου και του τραγουδοποιού Θ .Γκαιφίλια σε μπουάτ της Πλάκας και σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, ενώ κάνει αίσθηση η μουσική παρουσία του στο θέατρο Αθήναιον δίπλα στους ηθοποιούς Κ. Καζάκο και Τ. Καρέζη στο θεατρικό έργο “Το μεγάλο μας Τσίρκο”.
Ο “Ερωτόκριτος” το 1976, “Τα ερωτικά”, “Τα Ξυλουρέικα” , “Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι” το 1977, είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της μεγάλης πορείας του Νίκου Ξυλούρη μετά την μεταπολίτευση, που ήταν τα χρόνια της μουσικής ακμής του.
Δυστυχώς η διάγνωση του όγκου στον εγκέφαλο ήταν η αρχή του τέλους για τον αγαπημένο λυράρη, που άφησε την τελευταία του πνοή σε Νοσοκομείο του Πειραιά, βυθίζοντας στο πένθος ολόκληρη την Ελλάδα.
Διαλέξαμε για αυτή τη μέρα ένα τραγούδι σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους Κώστα Φέρρη του 1973 το “Ήτανε μια φορά”, που η μαγική φωνή του Νίκου Ξυλούρη το απογείωσε και το στιγμάτισε, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν μεταγενέστερες ερμηνείες άξιων τραγουδιστών.
Πηγή pathfinder.gr
