Περπάτησε στην «Ιδιωτική Οδό» του Ελύτη, παρέα με τις συλλέκτριες των κρόκων της Θήρας και τις Μυροφόρες. Βρέθηκε απέναντι στον «αρχέκακον όφι» των πατερικών κειμένων, τον δικό του Αλεμανό. Στάθηκε πάνω από τον τάφο των πεσόντων του Πελοποννησιακού Πολέμου με τον «Επιτάφιο» του Περικλή στα χείλη. Και, τέλος, ξάπλωσε σε «τούτα δω τα μάρμαρα» όπου κακιά σκουριά δεν πιάνει του Γιάννη Ρίτσου.
Το διακειμενικό «πάντρεμα» του 75χρονου Κώστα Ζουράρι, που άφησε άφωνη προ ημερών τη Βουλή και έστειλε το πανελλήνιο στα λεξικά για να βγάλει άκρη, ήταν μια συνηθισμένη στιγμή για τον άνθρωπο που με τη γλωσσοπλαστική ευφυΐα του μπορεί να καταργήσει τεράστιες ιδεολογικές αποστάσεις σε ένα λεπτό, μπολιάζοντας με θρησκευτικές αναφορές, εθνικές ανατάσεις και αρχαία ρητά τον συχνά δυσερμήνευτο λόγο του.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην «κυριακάτικη δημοκρατία»
Διαβάστε την «δημοκρατία» σε ψηφιακή μορφή κάνοντας κλικ εδώ
