Ωστόσο, δεν αναφέρεται ούτε στις ακρογιαλιές της ούτε στον ελληνικό ήλιο. Κάνει ένα υποθαλάσσιο οδοιπορικό και εξερευνά όπως αναφέρει η δημοσιογράφος Ruth Styles, «τους βυθισμένους θησαυρούς» της Ελλάδας, ενώ αποκαλύπτει πως «μερικά από τα καλύτερα αξιοθέατα στη Μεσσηνία βρίσκονται κάτω από το νερό».
Η δημοσιογράφος επισκέφθηκε τα ναυάγια στον Κόλπο του Ναβαρίνου από την εποχή της Αρχαίας Σπάρτης, αλλά και από τη θρυλική Ναυμαχία του Ναβαρίνου το 1827 όπου Ρώσοι, Γάλλοι και Βρετανοί νίκησαν τους Τούρκους και τον στόλο του Ιμπραήμ, καθορίζοντας επί της ουσίας τη νικηφόρα έκβαση της ελληνικής Επανάστασης. Επίσης, επισκέφθηκε και το ναυάγιο από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα, αναφέρει: «το ναυάγιο βρίσκεται λίγα μέτρα από την παραλία. Το ελληνικό εμπορικό πλοίο, που βυθίστηκε από τις ιταλικές βόμβες πριν από περισσότερα από 70 χρόνια, κρύβεται πίσω έναν μικρό βραχώδη όρμο». Αν και η ίδια παραδέχεται πως στην αρχή ήταν ανήσυχη στην ιδέα του scuba-diving, ωστόσο την καθησύχασαν τα λόγια «του πολύ μαυρισμένου Γιάννη με το μαύρο σγουρό μαλλί».
Η δημοσιογράφος της Daily Mail, αφού κάνει στην περιγραφή της ένα διάλειμμα κατά το οποίο αποθεώνει το υπερπολυτελές Costa Navarino, αναφέρει ότι «η Ελλάδα παρόλο που είναι πολύ αγαπητή ως ένας προορισμός για ηλιόλουστες οικογενειακές διακοπές, δεν είναι γνωστή για τις καταδύσεις της. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλά που μπορεί να δει κανείς κάτω από τα ελληνικά κύματα, από κοπάδια τροπικών ψαριών μέχρι ναυάγια-απομεινάρια πολλών πολιτισμών και ανθρώπων που πέρασαν από τη χώρα».
Ο Κόλπος του Ναβαρίνου τον οποίο χαρακτηρίζει η Βρετανή δημοσιογράφος «μια έκταση με οδοντωτό σχήμα με αστραφτερά γάργαρα νερά γεμάτα από “φακίδες” που σχηματίζουν τα κοράλλια» δεν αποτελεί εξαίρεση. Η Styles ενημερώνει τους αναγνώστες της Daily Mail πως στο σημείο έχουν λάβει χώρα ιστορικές μάχες. Η πρώτη χρονολογείται το 426 π.Χ. όταν ο αθηναϊκός στόλος κατέστρεψε εκείνο των Σπαρτιατών. Ασφαλώς αναφέρεται και στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου το 1827. Και τέλος στο ναυάγιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Συνολικά, στον μοναδικής ομορφιάς κόλπο της Μεσσηνίας, «κρύβονται 89 ναυάγια». Η ίδια όπως είπε, με 60 ευρώ από την Πύλο πήρε το πλοίο για την υποθαλάσσια εκδρομή στο τελευταίο ναυάγιο για το οποίο εξιστορεί ακριβώς το πώς έγινε, χαρακτηρίζοντας τους ψαράδες της Πύλου που βοήθησαν τους Ελληνες ναυτικούς να βγουν στην ακτή σώοι «ήρωες».
«Σήμερα», γράφει η Styles, «η Πύλος είναι ένα γραφικό χωριουδάκι χτισμένο γύρω από μια πέτρινη πλατεία». Οι κάτοικοί της, αναφέρει, ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και κάποιοι από αυτούς είναι δάσκαλοι καταδύσεων. «Ενας από αυτούς ήταν ο Γιάννης, ένας καλόκαρδος ψηλός άνδρας 1,82, με κατσαρά μαλλιά και με συνεχή ανάγκη για τσιγάρο» γράφει για τον δάσκαλό της η δημοσιογράφος της Daily Mail η οποία χαρακτήρισε το σημείο της κατάδυσης ως «έναν υποθαλάσσιο κόσμο με φύκια και ψάρια σε κάθε σχήμα και με ροζ χρώματα σε συνδυασμό με το φωτεινό κίτρινο». Η εντύπωσή της όταν αντίκρισε επιτέλους το ναυάγιο του Β’ Παγκοσμίου ήταν εξής: «Το ίδιο το ναυάγιο φαινόταν λαμπρό με πιτσιλιές από τις ακτίνες του ήλιου […] ενώ χρωματιστά ψάρια μπαινόβγαιναν μέσα και έξω από τα φινιστρίνια του. Χτυπημένο (από τη βόμβα) από την πίσω μεριά, ήταν βυθισμένο σε δύο μέρη με τα πολλά από τα κομμάτια του διάσπαρτα. Μια πυξίδα. Ενα σχοινί. Μια μυστηριώδης συλλογή από κονσερβοκούτια, διάπλατα ανοιχτά. Εν ολίγοις, όλα τα είδη πρώτης ανάγκης για τη ζωή στο πλοίο».
«Γύρω από το πλοίο, μικρές συστάδες κοραλλιών. Ενας αστερίας. Ενα μοβ όστρακο. Ενα κοπάδι διαφανών μικροσκοπικών ψαριών. Δεν ήταν ο ζωντανός κόσμος της Καραϊβικής ή της Ερυθράς Θάλασσας, αλλά ήταν υπέροχα: μια αστραφτερή αρμονία από γαλάζιο, απαλό ροζ και κίτρινο-λεμονί» προσθέτει μαγεμένη από τον ελληνικό βυθό. Πίσω στο σκάφος, η Styles γράφει ότι «η κατάδυση στην Ελλάδα μπορεί να μην έχει το γκλάμουρ της Καραϊβικής, αλλά για την ομορφιά, την ιστορία και για λίγο από το καλύτερο φαγητό στον κόσμο, είναι δύσκολο να νικήσει (την Ελλάδα)».
