Από 1,5 έως 4,5 δισ. ευρώ, σε περίπτωση που θα έχει αναδρομική ισχύ, αναμένεται να «κοστίσει» η διαφαινόμενη κρίση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας περί αντισυνταγματικότητας των περικοπών που έγιναν το 2012 σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, σχεδόν στο σύνολο των ασφαλισμένων, στον ιδιωτικό τομέα και στις ΔΕΚΟ.
Η απόφαση της Ολομέλειας του ανωτάτου δικαστηρίου προαναγγέλθηκε από τον αντιπρόεδρο της Βουλής, Αλέξη Μητρόπουλο, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι η απόφαση δεν είναι οριστική, καθώς αφενός δεν έχει δημοσιευθεί και καθαρογραφεί, αφετέρου γιατί τυπικά δεν έχει «ληφθεί», καθώς εκκρεμεί η τελική διάσκεψη των δικαστών της Ολομέλειας του ΣτΕ, η οποία –κατά πληροφορίες– έχει προγραμματιστεί για τις 8 και τις 11 Μαΐου.
Επί του παρόντος, σύμφωνα με την Καθημερινή, έχουν πραγματοποιηθεί δύο διασκέψεις κεκλεισμένων των θυρών, κατά τις οποίες η πλειοψηφία των συμβούλων τάσσεται υπέρ της αντισυνταγματικότητας των περικοπών. Στις δύο διασκέψεις, η πλειοψηφία –αν και θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει και ισχυρή μειοψηφία– υποστηρίζει ότι είναι αντισυνταγματικές οι περικοπές που έγιναν το 2012 στους ασφαλισμένους κύριας και επικουρικής σύνταξης.
Στο ΣτΕ έχουν προσφύγει 15 συνταξιούχοι της Αγροτικής Τράπεζας, της ΔΕΗ ΔΕΗ +9,71% αλλά και δικαιούχοι διαδοχικής ασφάλισης στο ΙΚΑ από την εργασία τους σε ναυτιλιακή και ασφαλιστική εταιρεία. Οι προσφεύγοντες στρέφονται κατά του ΙΚΑ και του ΕΤΕΑ. Εφόσον τελικώς επικυρωθεί κατά την επικείμενη τρίτη διάσκεψη η άποψη της πλειοψηφίας των συμβούλων Επικρατείας, τότε οι προσφεύγοντες θα δικαιωθούν, με αποτέλεσμα αφενός οι συντάξεις να επανέλθουν στα επίπεδα του 2012, αφετέρου να τους καταβληθούν και αναδρομικά.
Αντίθετα, πιθανότατα η απόφαση δεν θα έχει αναδρομική ισχύ για όσους δεν έχουν προσφύγει στο ΣτΕ ή άλλο διοικητικό δικαστήριο.
Το δυσθεώρητο οικονομικό κόστος που θα έχει αυτή η απόφαση, εφόσον ληφθεί, είναι κάτι που προβληματίζει τους δικαστές της Ολομέλειας του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου, οι οποίοι, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν αποκλείεται να ακολουθήσουν τελικώς το σκεπτικό που υιοθετήθηκε στην περίπτωση των εν ενεργεία πανεπιστημιακών, που προσφάτως δικαιώθηκαν.
