Habemus Papam («Εκλέξαμε Πάπα»)! Είναι η γνωστή έκφραση που ταιριάζει και στην περίπτωση της πολυθρύλητης συμφωνίας που επετεύχθη το ξημέρωμα της Δευτέρας. Είναι καλή; Οχι. Θα μας βγάλει από το τούνελ; Οχι. Θα μπορέσει να υλοποιηθεί; Οχι. Θα βρεθούμε στο ίδιο -ίσως και χειρότερο- σημείο πολύ σύντομα; Ναι!Νομίζω ότι αρχίζει να διαφαίνεται η ώρα του αποχαιρετισμού.
Η μάταιη, αιματηρή και γεμάτη πόνο προσπάθεια που κάνουμε να παραμείνουμε στη wonderland της Ευρώπης μάλλον φτάνει στο τέλος της. Ή, καλύτερα, μάλλον έφτασε η στιγμή να δούμε σοβαρά το περίφημο Plan B. Ενα πλάνο που οι μεν, έως την τελευταία, κυβερνήσεις από σαφή εθελοδουλία ούτε καν το σκέφθηκαν. Η νυν κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, παρότι έδειξε καλύτερες προθέσεις, πνίγηκε στον ναρκισσισμό αλλά και στη μνημειωδη ιδεοληψία-κουταμάρα πολλών στελεχών της. Ποιο θα ήταν όμως ένα αξιοπρεπές Plan B, που θα έβαζε τέλος στη δυστυχία αλλά, κυρίως, στην ταπείνωση των Ελλήνων; Που παράλληλα όμως θα αποτελούσε και το σημείο 0, το σημείο επανεκκίνησης (restart) της ελληνικής οικονομίας και φυσικά της ελληνικής κοινωνίας;
Καταρχάς, θα επρόκειτο για ένα πλάνο συναινετικής διαδικασίας με τους εταίρους μας και όχι ρήξης. Θα ήταν μια πρόταση που θα μπορούσε να περικλείεται στις εξής φράσεις: «Κάνετε λογαριασμό για τα χρήματα που μας χρωστάτε. Συμψηφίστε το χρέος μας. Δώστε μας τα υπόλοιπα». Αλήθεια, πόσα μας χρωστούν; Μάλλον το συνολικό ποσόν αριθμεί εκατοντάδες δισ., αν προσθέσει κανείς τις πολεμικές αλλά και τις «ειρηνικές» (βλέπε Siemens κ.λπ.) αποζημιώσεις. Το πώς θα τα μοιράσουν μεταξύ τους, προφανώς, δεν είναι δικό μας θέμα. Ας το λύσουν οι αλαζονικοί Γερμανοί – ναι, αυτοί που οδήγησαν την Ευρώπη, και όχι μόνο, σε καταστροφή δύο φορές τον περασμένο αιώνα. Και ας τους βοηθήσουν οι διαχρονικοί σύμμαχοί τους, οι Φινλανδοί, που το σήμα κατατεθέν της ιστορίας (!) τους είναι ο Αϊ- Βασίλης. Μαζί και οι Σλοβάκοι, που τις τελευταίες δεκαετίες εξειδικεύονται στην εξαγωγή ανθρώπινου δυναμικού. Μεγάλο μέρος του δυναμικού αυτού εργάζεται σε διάφορα «πολιτιστικά» κέντρα της ελληνικής περιφέρειας, τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από τις περίφημες ευρωπαϊκές επιδοτήσεις. Με αυτόν τον τρόπο βοηθήθηκε η ευρωπαϊκή ανάπτυξη…
Και βέβαια η στοιχειοθέτηση του ύψους των αποζημιώσεων δεν θα γίνει με επιτροπές-πανηγυράκια της κυρίας Κωνσταντοπούλου. Θα γίνει με τεχνοκρατικούς χειρισμούς διεθνώς καταξιωμένων νομικών και οικονομολόγων. Ποια θα ήταν η συνέχεια; Με κάποιες εκατοντάδες δισ. στο παγκάρι και με συμφωνημένη σταθερή ισοτιμία του νέου μας νομίσματος, θα έπρεπε για πρώτη φορά στα τελευταία 40 χρόνια να υλοποιήσουμε ένα πλάνο εθνικής και κοινωνικής ομοψυχίας. Θεωρούμε όμως απαραίτητη και την ενίσχυσή μας με βοήθεια και εκ των έσω αλλά και από το εξωτερικό. Ας αφήσουμε τις ανόητες συνθηματολογικές προσεγγίσεις του παρελθόντος και ας σταθούμε σοβαρά στα πόδια μας. Ας τολμήσουμε, ενθυμούμενοι και την Ιστορία μας, να ζητήσουμε τη βοήθεια, σε τεχνικό επίπεδο, μεγάλων δυνάμεων, που μάλλον το κατέχουν καλύτερα. Ας ζητήσουμε αξιοπρεπή βοήθεια για την επανίδρυση του ελληνικού κράτους, σε υγιείς όμως βάσεις και με πιο γερά θεμέλια από αυτά που δήθεν «έριξαν» όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις. Και η βοήθεια εκ των έσω;
Μα, οι βασικοί πυλώνες της οικονομίας, ο ΣΕΒ, η ΕΕΕ (εφοπλιστές), η ΓΣΕΕ, οι σύνδεσμοι των μικρομεσαίων επιχειρήσεων κ.λπ. ας βάλουν στην άκρη τα «προσωπικά» τους και ας προσπαθήσουν να εφαρμόσουν ένα σχέδιο που δεν θα επιτρέπει πλέον στους διάφορους πολιτικούς να μας «διαφημίζουν» ότι δεν παράγουμε τίποτα. Και που βέβαια αυτό είναι το δικό τους έργο! Τη συνοχή και τη θωράκιση της ελληνικής κοινωνίας για τα πρώτα χρόνια της επανεκκίνησης θα μπορεί να τις αναλάβει και να τις εγγυηθεί, όπως εδώ και εκατοντάδες χρόνια, η Εκκλησία. Γιατί βέβαια ας μη σπεύσουν κάποιοι να πιστέψουν ότι το «ταμείο» θα χρησιμοποιηθεί για να γυρίσουμε στην εποχή των Cayenne και της αλόγιστης σπατάλης· ήτοι να το διαχειριστούν «τεχνοκράτες» του με σημιτικό παρελθόν. Θα χρησιμοποηθεί για να δομήσουμε ξανά το ελληνικό κράτος, να διασφαλίσουμε την πρόσβαση σε ένα μοντέρνο και κοινωνικά δίκαιο σύστημα υγείας και βέβαια να «χτίσουμε» ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα εγγυηθεί ότι η «επανεκκίνηση» δεν θα διαρκέσει κάποια λίγα χρόνια. Τι θα ζητούσαμε ακόμα από μια νέα Ελλάδα; Μα φυσικά να «τελειώσει» με τους εθνικούς προμηθευτές και τους πάσης φύσεως εθνικούς εργολάβους. Να εγκαθιδρύσει ένα δίκαιο και αδιάβλητο σύστημα φορολόγησης και βέβαια να εντοπίσει με σοβαρότητα, και όχι με κραυγές και ανθρωποφαγία, όλους αυτούς που μας έφεραν ως εδώ.
Μπορεί να ακούγεται ρομαντικό και φιλόδοξο. Μπορεί κάποιοι να το ειρωνευτούν. Σίγουρα θα είναι οι συνήθεις ύποπτοι που μέσα από τον φιλοευρωπαϊσμό τους το μόνο που επιθυμούν κατά βάθος είναι η διαιώνιση του πελατειακού κράτους και, κυρίως, η συνέχιση της ασυδοσίας των πραγματικών αφεντικών τους. Θα μπορούσε το Plan B να μην ονομάζεται Grexit αλλά Grestart; Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά στο σημείο που φθάσαμε πρέπει σίγουρα να το συζητήσουμε! Ας τελειώσουμε με τις ανόητες εμμονές. Και ας πιστέψουμε ότι η ζωή δεν είναι ποδόσφαιρο, όπου «στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί»! Αρκεί βέβαια να προετοιμαστούμε σαν Γερμανοί…
Ιωάννης Φιλιππάκης
