Η διακεκριμένη σοπράνο Τζούλια Σουγκλάκου επιστρέφει στον ρόλο της Φραγκογιαννούς
Συνέντευξη στη
Γιώτα Βαζούρα
Δηλώνει «φουλ παπαδιαμαντική», ενώ ταυτόχρονα θεωρεί ότι η «Φόνισσα» Χαδούλα είναι μια συμβολική μορφή όχι μόνο της εγχώριας, αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η σοπράνο Τζούλια Σουγκλάκου, δύο χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα της εντυπωσιακής παραγωγής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, επιστρέφει στον ρόλο με τον οποίο αποθεώθηκε: εκείνον της Φραγκογιαννούς. Με αφορμή την εκ νέου παρουσίαση της «Φόνισσας» (15 έως 20 Απριλίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), της όπερας σε δύο πράξεις που συνέθεσε ο Γιώργος Κουμεντάκης το 2014 και ανέβηκε με διθυραμβικές κριτικές, η σοπράνο Τζούλια Σουγκλάκου μιλά στη «δημοκρατία» και εξηγεί γιατί φόνισσες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν εις το διηνεκές.
«Πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου διαβάζοντας σταθερά Παπαδιαμάντη. Αν δεν προσπαθήσεις να μεταμορφώσεις τον κόσμο της Χαδούλας σε ένα υπαρκτό σύμπαν, δεν θα μπορέσεις να την κατανοήσεις» αναφέρει η καταξιωμένη λυρική ερμηνεύτρια, η οποία ενσαρκώνει την εμβληματική ηρωίδα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε διπλή διανομή με την Ειρήνη Τσιρακίδου.
«Προσπάθησα να προσεγγίσω τη Χαδούλα με αγωνία και πολλή προσοχή. Νότα προς νότα και λέξη προς λέξη» αναφέρει. «Το δύσκολο είναι ότι πρόκειται για μια απλή γυναίκα, η οποία έχει διαταραγμένη ψυχοσύνθεση. Καλούμαι, λοιπόν, όχι να ταυτιστώ μαζί της, αλλά να βαδίσω πάνω στα χνάρια της, να ακολουθήσω τη δική της διαδρομή. Να ακολουθήσω με λίγα λόγια το δικό της “ψήλωμα”. Διότι, όπως πολύ ποιητικά αναφέρει και ο Παπαδιαμάντης στο μοναδικό διήγημά του, «ο νους της έχει ψηλώσει”».
Η εξαιρετική παραγωγή της Εθνικής Λυρικής σκηνής, που φέρει τη σκηνοθετική υπογραφή του ταλαντούχου Αλέξανδρου Ευκλείδη, παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 2014, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Και αυτό αφού ο διακεκριμένος Ελληνας συνθέτης Γιώργος Κουμεντάκης επιχείρησε και κατάφερε να κάνει μια καταγραφή του ψυχικού τοπίου της ηρωίδας, ακολουθώντας με συνέπεια το πνεύμα του Σκιαθίτη διηγηματογράφου.
Στη σύνθεση, μάλιστα, ακολουθείται κάθε βήμα της «Φόνισσας», ενώ ο Γιάννης Σβώλος, ο οποίος υπογράφει το ποιητικό κείμενο, κατάφερε να συμπυκνώσει την ιστορία της «Φόνισσας» κρατώντας ατόφιο τον λόγο του Παπαδιαμάντη.
«Είναι εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι αυτή η παραγωγή ανέβηκε και σημείωσε μεγάλη επιτυχία σε καιρό κρίσης» εξηγεί η κυρία Σουγκλάκου. «Είναι ένα δυνατό διαχρονικό κείμενο. Φόνισσες δεν συναντάμε τριγύρω μας και σήμερα; Φόνισσες και φονιάδες δεν κλείνουν με σύρματα τα σύνορα; Ανθρωποι που δεν υπολογίζουν την ανθρώπινη ζωή. Η “Φόνισσα” υπήρχε, υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει. Και, δυστυχώς, δεν έχει μόνο το πρόσωπο της Χαδούλας, μιας γυναίκας η οποία μεγάλωσε χωρίς χάδι και αναγκάστηκε να ζει σε μια κοινωνία που της επέβαλε να ζει με τους όρους της».
Τη διεύθυνση της ορχήστρας έχει αναλάβει ο αρχιμουσικός Βασίλης Χριστόπουλος, ενώ τη χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Αγαθάγελλος Γεωργακάτος. Στη διανομή της παραγωγής θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε καταξιωμένους αλλά και νεότερους Ελληνες μονωδούς, όπως τους Ελενα Κελεσίδη, Τάσο Αποστόλου, Νίκη Χαζιράκη, Νίκο Στεφάνου και άλλους.
* Info: Η όπερα του Γιάννη Κουμεντάκη «Φόνισσα», σε λιμπρέτο του Γιάννη Σβώλου, θα παρουσιαστεί από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών από τις 15 έως τις 20 Απριλίου.
«Χάθηκε μονάχη και την αγαπώ διπλά»
«Η Φραγκογιαννού βρήκε τον θάνατο εις το ήμισυ του δρόμου μεταξύ τις θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης». Αυτή είναι η καταληκτική φράση της ελληνικής όπερας, μια πρόταση που συμπυκνώνει όλη την κοσμοθεωρία του έργου, αφού η Χαδούλα, λίγο προτού πάει στο ξωκλήσι του Αγίου Σώστη για να εξομολογηθεί, προκειμένου να βρει άφεση αμαρτιών για τους φόνους των μικρών κοριτσιών που έχει διαπράξει, πνίγεται στη θάλασσα. «Το τέλος της τη βρήκε στο μεταίχμιο της θείας με την ανθρώπινη δικαιοσύνη» εξηγεί η σοπράνο. «Χάθηκε μονάχη της και εγώ την αγαπώ διπλά γι’ αυτό».
