Πώς ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στην Τουρκία Ταγίπ Ερντογάν καρατόμησε τον πρωθυπουργό της χώρας στο άψε σβήσε
Ενα «πραξικόπημα του παλατιού» (μία «επανάσταση στο σεράι» κατά την «Τζουμχουριέτ») βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία, που παρουσιάζεται όμως ως «βελούδινη δημοκρατική μετάβαση». Στις δηλώσεις που έκανε χθες, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά την παραίτησή του, ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου απέφυγε να μιλήσει ευθέως κατά του προέδρου. «Ούτε μία αρνητική λέξη για τον πρόεδρο δεν θα βγει από το στόμα μου» είπε. Χαρακτήρισε μάλιστα «ανθρώπινη και αδελφική» τη σχέση του με τον Ερντογάν, ρίχνοντας την παραίτηση στην «αναγκαιότητα» που προέκυψε λόγω «μη συντροφικών συνθηκών» στο κόμμα.
Μία προσυμφωνημένη «δήλωση πίστης» προς τον Τούρκο πρόεδρο προκειμένου να μην κλονιστεί η κυβέρνηση, που εξυπηρετεί το «πολιτικό παιδί» του Ερντογάν, ώστε να σταματήσει προς στιγμήν η εσωκομματική στοχοποίησή του και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο ακόμη και απομάκρυνσής του από το κόμμα.
Αποχώρηση
Αλλωστε, όπως ξεκαθάρισε, δεν θα είναι εκ νέου υποψήφιος για την προεδρία στο έκτακτο συνέδριο του ΑΚΡ στις 22 Μαΐου και επομένως δεν αποτελεί πια… απειλή για τον «σουλτάνο».
Δεν παρέλειψε να δηλώσει πάντως πως, όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία το 2014, «ο πρόεδρος Ερντογάν είχε πει πως δεν θέλει πρόεδρο τοποτηρητή», αφήνοντας καρφιά σχετικά με τις τωρινές προθέσεις του αρχηγού του τουρκικού κράτους. Θεωρείται πλέον βέβαιο ότι ο επόμενος πρόεδρος του κόμματος, που θα οριστεί και πρωθυπουργός χωρίς νέες εκλογές, θα είναι ακριβώς αυτό: μία μαριονέτα του Ερντογάν. Σύμφωνα με τον διευθυντή του Istanbul Policy Center Φουάτ Κεϊμάν, η κατόπιν επιταγής παραίτηση ανοίγει άμεσα τον δρόμο για την de facto εγκαθίδρυση προεδρικού συστήματος στην Τουρκία, τη θεσμική καθιέρωση του οποίου έδειχνε πρόθυμος να αναβάλει επ’ αόριστον ο Νταβούτογλου. Γι’ αυτό, όπως προειδοποίησε ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, η παραίτηση Νταβούτογλου δεν είναι απλώς εσωκομματικό ζήτημα· Αποτελεί πραγματικό «πραξικόπημα».
Αρκετοί προβλέπουν πάντως ότι η αποχώρηση του επιτυχημένου πρωθυπουργού αποτελεί την αρχή του τέλους του «σουλτάνου». οπως είχε συμβεί και με τον Τουργκούτ Οζάλ, ακόμη έναν Τούρκο πρόεδρο που ήθελε να συνεχίσει να κυβερνά σαν πρωθυπουργός, στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
