Αν ο άνθρωπος υπακούει στη φωνή της συνείδησής του, ποτέ δεν θα μείνει ακαθοδήγητος
«Νομίζω ότι υπήρχε μέσα μου ο καταπιεσμένος πόθος να κάνω κάτι τέτοιο (σ.σ.: να τραγουδάει) από τότε που άκουσα… Ξέρεις, η γέννηση του rock ‘n’ roll συνέπεσε με την εφηβεία μου, την απαρχή της αυτοσυνειδητοποίησής μου. Ηταν μεγάλη η έξαψη που μου προκαλούσε, αν και τότε δεν μπορούσα σε καμία περίπτωση να μου επιτρέψω να φανταστώ ως πιθανότητα να κάνω εγώ κάτι τέτοιο. Υποθέτω ότι όλη εκείνη την περίοδο, ασυνείδητα, άθροιζα ακούσματα και οικοδομούσα την κλίση μου. Οπότε, όταν τελικά συνέβη, το υποσυνείδητό μου είχε προετοιμάσει τα πάντα.
Δεν το σκεφτόμουν. Ημουν απλά εκεί. Ποτέ δεν τραγουδούσα. Ουδέποτε το είχα συλλάβει ως ενδεχόμενο. Νόμιζα ότι θα γινόμουν συγγραφέας ή κοινωνιολόγος, ίσως και θεατρικός συγγραφέας. Ποτέ δεν είχα πάει σε συναυλίες – σε μία ή δυο, το πολύ. Είχα δει διάφορα στην τηλεόραση, αλλά ποτέ δεν είχα γίνει κομμάτι αυτής της κατάστασης. Ομως, άκουσα μέσα στο μυαλό μου μια ολόκληρη συναυλία, με το συγκρότημα να παίζει και το κοινό – μεγάλο κοινό. Τα πρώτα πέντε ή έξι τραγούδια που έγραψα ήταν σημειώσεις από τη φανταστική ροκ συναυλία που γινόταν μέσα στο κεφάλι μου. Και, εφόσον είχα γράψει τα τραγούδια, έπρεπε και να τα ερμηνεύσω».
Απόσπασμα από συνέντευξη που παραχώρησε ο Jim Morrison στον δημοσιογράφο Jerry Hopkins, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Rolling Stone», στο τεύχος 38, στις 26 Ιουλίου 1969.
Ο James Douglas «Jim» Morrison (8 Δεκεμβρίου 1943 – 3 Ιουλίου 1971) ήταν ποιητής, συγγραφέας, τραγουδιστής, στιχουργός και μύστης του εκστατικού στοχασμού. Βρέθηκε για λίγο καιρό στη διάστασή μας και την επηρέασε πολύ. Η προσωπικότητά του και το ωστικό κύμα από τη δημιουργική έκρηξή του επεκτείνονται πέρα από τον χρόνο και τον τόπο όπου μεταδόθηκαν για πρώτη φορά τα μηνύματά του προς τον κόσμο. Οι Doors και τα απόκοσμα τραγούδια τους δεν θα υπήρχαν δίχως το δικό του άγγιγμα. Σ’ αυτή την ιστορικής σημασίας συνέντευξη που παραχώρησε στον εξαιρετικά τυχερό δημοσιογράφο και συγγραφέα Jerry Hopkins (ο οποίος είναι ο πρώτος που έγραψε τις βιογραφίες του Elvis Presley και του Jim Morrison), η ψυχή των Doors εξηγεί τον μηχανισμό της επιτυχίας. Οχι της σχετικής, της μέτριας, της… εκβιασμένης, αλλά της απόλυτης: εκείνης που εκλύεται σαν φωτιά η οποία εκτονώνεται από μια πυρηνική σχάση. Φυσικά, η λέξη «επιτυχία» μπορεί να είναι ή να γίνει και «καταστροφή», αναλόγως με την πολικότητα της συνείδησης του παρατηρητή.
Μουσική εντός
Ο Morrison ήταν αρκετά παρατηρητικός για να αντιληφθεί ότι εργάστηκε εντός του ο σπόρος μιας τόσο απρόσιτης για τους πολλούς κατάστασης: υποσυνείδητα. Δεν ασχολείτο με τη μουσική, αλλά εκείνη έπαιζε εντός του. Δεν έκανε αποσπασματικές ονειροφαντασίες με εκείνον να παίζει ή να τραγουδά, αλλά μέσα του οικοδομείτο έμπνευση και αυξανόταν η ροπή σε αυτό το αντικείμενο. Και στο τέλος έγραφε στίχους για τα πρώτα πέντε ή έξι τραγούδια και ήξερε ότι έπρεπε να τα ερμηνεύσει. Ετσι γίνονται πάντα οι μεγάλες μεταβολές – είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Ο εν σιγή τεθερισμένος στάχυς μπορεί να θρέψει ολόκληρο τον κόσμο και ο αρμονικός ήχος του θερισμού είναι εκείνος που επισφραγίζει το θαύμα. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε άτομα, αλλά και σε συλλογικότητες, στις κοινωνίες. Καταλαβαίνουν τι είναι εκείνο που καλλιεργούσαν, όταν βλέπουν το άνθος του ανοίγει τα πέταλά του στον ήλιο.
Ολοι και όλα εκδηλώνονται στην ώρα τους, και δεν υπάρχει ούτε ένας που να μη μαθαίνει τελικά τι είναι εκείνο που πρέπει να κάνει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Οσοι ακολουθούν την πραγματική φύση τους και η αντίληψή τους δεν έχει νοθευτεί από τις συμβάσεις και τις δανεικές σκέψεις ακούνε καθαρά το μήνυμα του βαθύτερου εαυτού τους και εφαρμόζουν τις προσταγές του. Ζουν «κατά τον δαίμονα εαυτού», όπως γράφει στα ελληνικά η πλάκα στον τάφο του αινιγματικού ποιητή, τραγουδιστή και σαμάνου του ροκ, που βρίσκεται στο νεκροταφείο «Père Lachaise» στο Παρίσι. Ετσι είναι ο φυσικός δρόμος για τον άνθρωπο: αν υπακούει στη φωνή της συνείδησής του, ποτέ δεν θα μείνει ακαθοδήγητος.
Παναγιώτης Λιάκος
