Συνέντευξη στη
Γιώτα Βαζούρα
Νέα Υόρκη, Ουισκόνσιν, Αθήνα, Ουκρανία… Αυτές είναι μονάχα μερικές από τις πρόσφατες θεατρικές «στάσεις» της καλλιτεχνικής διαδρομής της διακεκριμένης σκηνοθέτιδος Ευγενίας Αρσένη, η οποία τα τελευταία χρόνια ζει και δημιουργεί με το ένα πόδι στην Ελλάδα και με το άλλο στο εξωτερικό.
Μετά τις πρόσφατες πολιτικές όπερες που ανέβασε στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Symphony Space στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης, η καταξιωμένη δημιουργός και εδώ και λίγο καιρό πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου επιστρέφει στην Αθήνα για να παρουσιάσει τη νέα δουλειά της: το αγγλόφωνο έργο «Women of Passion, Women of Greece», το οποίο έχει γράψει και διασκευάσει η ίδια σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη. Με αφορμή τη νέα παράσταση, η οποία την περίοδο αυτή φιλοξενείται στο θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ, η γνωστή δημιουργός μιλάει στη «δημοκρατία» για τις πολυσχιδείς καλλιτεχνικές δραστηριότητές της.
Προσωπικότητες
«Η παράσταση αυτή είναι ένας μονόλογος» εξηγεί η κυρία Αρσένη. «Στη σκηνή μάλιστα, εκτός από την ηθοποιό, υπάρχει και ένας μουσικός» συνεχίζει, τονίζοντας πως το έργο μιλάει για τρεις σπουδαίες Ελληνίδες, τρεις δυνατές προσωπικότητες που «σφράγισαν» με την παρουσία τους το πέρας της ιστορίας: τη Μήδεια, τη Μαρία Κάλλας και τη Μελίνα Μερκούρη.
«Μέσα από τις πορείες ζωής τους συναντάμε σημαντικούς σταθμούς της κοινωνικοπολιτικής και καλλιτεχνικής ιστορίας της Ελλάδας, τέτοιους σταθμούς που μας θυμίζουν την Ελλάδα των αγώνων, της δημοκρατίας και του πολιτισμού.
Σε μία περίοδο κατάρρευσης αξιών και αντοχών, η μνήμη έχει ιδιαίτερο νόημα όχι ως επίκληση στο παρελθόν λόγω αδυναμίας διαχείρισης του παρόντος, αλλά ως θύμηση του πάθους και της υπέρβασης που ακόμα μπορούμε να κάνουμε». Στην παράσταση παίζει η Εβελίνα Αραπίδη, η οποία συνοδεύεται από τον μουσικό Σπύρο Ρασιδάκη. Η Ευγενία Αρσένη, η οποία πριν από λίγο καιρό παρουσίασε δύο σημαντικές πολιτικές όπερες στην Αμερική, ενώ πριν είχε συμμετάσχει και στο φόρουμ του Artivism Drives Democracy για την τέχνη και την κοινωνική αλλαγή που έγινε στην Ουκρανία, δηλώνει πως την ενδιαφέρει πολύ να δείχνει τη δουλειά της και στη γενέτειρά της, την Ελλάδα.
«Παρότι η καταξίωση έρχεται συνήθως από το εξωτερικό, αυτό δεν αρκεί» αναφέρει. «Θέλεις να επικοινωνήσεις το όραμά σου στη χώρα σου και να συμβάλλεις στην ομορφιά της μέσα από την τέχνη σου. Αυτό ελπίζεις τουλάχιστον. Είναι ανάγκη συναισθηματική και βλέπω πως όσο μεγαλώνω γίνεται ακόμη πιο έντονη. Γι’ αυτό προσπαθώ σιγά σιγά να κάνω ουσιαστικά βάση μου την Ελλάδα». Οπως λέει, στην Αμερική, όπου έχει επί σειρά ετών εργαστεί, «βασιλεύει» η αξιοκρατία. «Εχω αξιολογηθεί μέσα από αξιοκρατικές διαδικασίες και μαζί με πολλή δουλειά, αν μου επιτρέπεται να πω, βιώνω την εξέλιξη στη δουλειά μου. Δεν συμβαίνει το ίδιο εδώ, είναι λυπηρό -προφανώς υπάρχουν εξαιρέσεις-, όμως η χώρα δεν θα προχωρήσει αν δεν αλλάξουν οι νοοτροπίες και σε σχέση με αυτό το θέμα.
Στο εξωτερικό υπάρχει μια διαδικασία, την ακολουθεί κανείς, κρίνεται, αξιολογείται, του επικοινωνείται η θετική ή η αρνητική απάντηση και κυρίως έχει άμεση πρόσβαση στα πρόσωπα και στις πληροφορίες» τονίζει.
• INFO: Το αγγλόφωνο έργο «Women of Passion, Women of Greece» φιλοξενείται στο θέατρο Το Τρένο στο Ρουφ. Κάθε Σάββατο, στις 19.00.
«Εξαιρετικές δουλειές, χωρίς δομές»
Σε μια πόλη όπου μονάχα πέρυσι ανέβηκαν περί τις 1.500 παραστάσεις, το επίπεδο των παραγωγών θα μπορούσε να συγκριθεί με εκείνο του εξωτερικού;
«Γίνονται εξαιρετικές δουλειές στην Ελλάδα! Ισότιμες και καλύτερες πολλές φορές. Δεν υπάρχουν δομές όμως. Και αυτό δημιουργεί ανισότητα στη σύγκριση με το εξωτερικό. Ολοι χωράμε, ο καθένας είναι εδώ να καταθέσει την ψυχή του και την αλήθεια του, δεν πρόκειται για πόλεμο, όπως λέω στους φοιτητές μου. Πρέπει να έχουμε ψυχραιμία όλοι μας σε αυτό τον χώρο».
