Την Τρίτη 11 Ιουλίου ο Λουδοβίκος των Ανωγείων στη Μονή Λαζαριστών για μία και μοναδική συναυλία • Αρθρο «δημοκρατίας» Β. Ελλάδος Ρεπορτάζ
Ελένη Σκάρπου
Θα μπλέξει τον έρωτα με τον χρόνο, θα μπλέξει τις μουσικές με τα λόγια, θα μπλέξει τη ζωή με το παραμύθι και κάπου ανάμεσα σε όλα θα μας συναντήσει για να τα μοιραστεί μαζί μας, από τη Μικρή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών, αυτήν την Τρίτη 11 Ιουλίου. Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων καταφτάνει με τους μουσικούς του για μια μοναδική βραδιά στο Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών. Θα σιγοψιθυρίσουμε αγαπημένα τραγούδια και θα θυμηθούμε τις ιστορίες που κρύβονται από κάτω. Θα βρούμε τις αλήθειες, θα αφήσουμε τις σκέψεις λεύτερες μαζί με τις ευαισθησίες μας.
Αλλωστε, έχει χαρακτηριστεί πολλές φορές ως ο τροβαδούρος των αγνών αισθήσεων και ως ο καλλιτέχνης που επιμένει πως τα σκοτάδια διαλύονται με αλήθειες και ψιθύρους. «Θα διηγηθώ όπως πάντα ένα παραμύθι, μεταξύ λόγου και μουσικής.
Θα περάσουμε από τον “Ερωτόκριτο” σε παλιά τραγούδια και καινούργια ανέκδοτα κομμάτια μου. Καινούργια παραμύθια, λοιπόν, και ιστορίες εμπνευσμένες από την καταγωγή μου και τη φύση στην οποία ζω. Τα τελευταία τρία χρόνια ζω στο χωριό μου, τα Ανώγεια» αναφέρει και, καθώς μου μιλά, φροντίζει τα τριαντάφυλλα και τα δένδρα στο περιβόλι του.
«Μας θέλει πίσω»
Ξαποσταίνοντας κάτω από τα δένδρα, επιμένει ότι αυτή η ζωή είναι η αποκατάσταση του εαυτού μας με την καταγωγή μας. «Ο χώρος μάς διεκδικεί, μας θέλει πίσω. Ζω εδώ πολύ ευχαριστημένος με το απλό,
με μια καθημερινότητα που ξέρω από παιδί.
Δυστυχώς για τους ανθρώπους των πόλεων… δεν έχουν την εμπειρία του χώματος και της σκόνης στα πόδια, δεν βλέπουν τις εποχές να αλλάζουν. Στην επαρχία είσαι πιο κοντά στην ευτυχία. Οι παρέες σμίγουν, χαίρονται, διηγούνται. Δεν φτάνει εδώ το λοξό βλέμμα του Σόιμπλε. Αυτό πάει αλλού.
Στα χωριά οι άνθρωποι υποφέρουν, δεν έχουν για να ζήσουν, αλλά πορεύονται» εξομολογείται και αυτή είναι μια προσωπική αλήθειά του. «Καθένας μας οφείλει να ευχαριστεί αυτή την άγνωστη δυνατότητα που μας έφερε στη ζωή γιατί είμαστε μάρτυρες ενός θαύματος. Η ομορφιά σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις.
Ενα κεράσι που αστράφτει στον ήλιο μέσα του κρύβει ένα σκληρό κουκούτσι που δεν σπα με τα δόντια. Σου προσφέρει το σώμα του, αλλά την καρδιά του την πετά στο χώμα. Αυτές οι παρατηρήσεις μάς κάνουν πιο ταπεινούς, μας κάνουν να νιώθουμε πως είμαστε μέρος του θαύματος, αλλά όχι το κέντρο του κόσμου» λέει και παραδέχεται ότι όλα αυτά τα ερεθίσματα τον κινητοποιούν να δημιουργεί.
Αχαλίνωτο πνεύμα
Για εκείνον το μότο είναι ένα: «Λίγο φάε, λίγο πιε, πέσε καλά, κοιμήσου». «Αυτή είναι μια συνταγή του τόπου μου. Στο πνεύμα πρέπει να είμαστε αχαλίνωτοι, αλλά η απόκτηση, η εμμονή με το “δικό μου”, με τα σύνορα… φέρνει δυστυχία στον άνθρωπο» επισημαίνει και κάθε φορά που συναντά ανθρώπους μετά τις εμφανίσεις του να του λένε μια καλή κουβέντα και πως έχουν μοιραστεί κάτι όμορφο μαζί του αισθάνεται τυχερός.
Αυτή η επαφή έχει να κάνει, όπως ισχυρίζεται και ο ίδιος, με την απλότητα της γλώσσας των παραμυθιών του: «Δεν μπερδεύω τα λόγια, μόνο καμιά φορά μπαίνω στον δρόμο της ποίησης. Η πανσέληνος, ας πούμε, είναι μια τρύπα στο φουστάνι της νύχτας από το πούρο ενός απρόσεκτου θεού».
«Ευγνωμονώ πάντα τη Θεσσαλονίκη»
Για τη Θεσσαλονίκη αισθάνεται ευγνωμοσύνη και θυμάται το 1990 την πρώτη εμφάνισή του στο κοινό της στην μπουάτ Το λιόγερμα.
Θυμάται το τραγούδι που έγραψε για την πόλη «Θεσσαλονίκη Αθήνα μέσα στο Ντεσεβώ», με «γεύση» από Παπάζογλου, Σαββόπουλο, Μπακιρτζή, Ρασούλη, Αγγελάκα.
«Θυμάμαι και μια συναυλία στους Λαζαριστές, που ξεκίνησε στις 4 τα ξημερώματα και τελείωσε τα χαράματα.
Είχε πανσέληνο και έλεγα έναν θρήνο… “το τραγούδι της μάνας”… “για τη μάνα παραγγέλνω σε και μη το λησμονήσεις, τη μάνα μου στα σκοτεινά δεν θέλω να αφήσεις”.
Ενας θεατής σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε το φεγγάρι. Είδα τα δάκρυά του και σταμάτησα να τραγουδώ. Η ορχήστρα συνέχισε, εγώ δεν μπόρεσα» καταλήγει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων.
•INFO: Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών, 21.30
