Τρία μετάλλια, στα 60μ., στα 400μ. και τα 800μ., κέρδισε με την εθνική βετεράνων ο Κων. ΧατζηεμμανουήλΡεπορτάζ
Κέλλυ Φαναριώτη
Την καθημερινότητά του θα ζήλευαν πολλοί νεότεροί του και τις αντοχές του αρκετοί επαγγελματίες αθλητές. Ο λόγος για τον 91χρονο Κωνσταντίνο Χατζηεμμανουήλ από την Κω, που πριν από λίγες ημέρες, με τα χρώματα της Εθνικής μας ομάδας, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Βετεράνων «TORUN 2019», που διεξήχθη στην Πολωνία, και κατέκτησε την πρώτη θέση στα 60 μέτρα, αφήνοντας πίσω του τα φαβορί της διοργάνωσης.
Οι επιτυχίες του όμως δεν σταμάτησαν εκεί, καθώς τις επόμενες ημέρες πήρε το ασημένιο μετάλλιο στα 400 και εν συνεχεία στα 800 μέτρα. «Είμαι πολύ χαρούμενος με το αποτέλεσμα. Δεν περίμενα να πάω τόσο καλά, αλλά η σωστή προετοιμασία και το γεγονός ότι τρέχω πολλά χρόνια συνέβαλαν στη νίκη μου» αναφέρει στη «δημοκρατία». Η ενασχόλησή του με τον αθλητισμό ξεκίνησε από αρκετά μικρή ηλικία και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, στα 91 του, με μια μικρή παύση λίγων χρόνων, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τρέχω. Η άθληση ήταν πάντα τρόπος ζωής για εμένα» σημειώνει.
Το μυστικό της αντοχής του, αλλά και της μακροζωίας του κρύβεται, όπως λέει, σε ένα υγιεινό πρόγραμμα διατροφής, το οποίο ακολουθεί ευλαβικά εδώ και πολλά χρόνια. Το πρωί πίνει ένα ρόφημα που περιέχει αμύγδαλο, καρύδι και φρέσκο χυμό πορτοκάλι. «Το κάνω αυτό γιατί η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει πλέον να μασάω τις τροφές» λέει χαριτολογώντας και προσθέτει: «Από το καθημερινό μου διατροφολόγιο δεν λείπει και το ιπποφαές. Τρώω γενικά πολλά όσπρια, ψάρι, φρούτα και πολλά λαχανικά, κυρίως χόρτα. Πέφτω για ύπνο στις 12 το βράδυ, κοιμάμαι το πολύ πέντε έως έξι ώρες και ξεκινώ αμέσως τη δουλειά».
Ο κ. Κώστας, παρά την προχωρημένη ηλικία του, δεν θυμίζει τους παραδοσιακούς παππούδες, που περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους με συνομηλίκους τους σε καφενεία. Εκτός από το τρέξιμο, η καθημερινότητά του περιλαμβάνει και πολλές ώρες εργασίας με αρκετές δραστηριότητες.
Ο ίδιος είναι οινοποιός, ενώ ταυτόχρονα ασχολείται με τα χωράφια του, αλλά και με το ξενοδοχείο που έχει στην Κω. «Από μικρό παιδί έμαθα έτσι. Δούλευα πάντα, και η εργασία μου ήταν ως επί το πλείστον χειρωνακτική. Δεν μπορώ να μείνω αδρανής – ακόμη και σήμερα δουλεύω συστηματικά» καταλήγει ο 91χρονος.
