Γέμισαν τα ταμεία τους το 2018 οι τέσσερις συστημικές τράπεζες από τις εξωφρενικές προμήθειες στις πλάτες των πελατών τουςΡεπορτάζ
Γιώργος Χατζηδημητρίου
Πάνω από 1 δισ. ευρώ μοιράστηκαν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες της χώρας το 2018 φορτώνοντας σχεδόν το ένα πέμπτο των εσόδων τους από την επιβολή υπέρμετρων χρεώσεων σε υπηρεσίες στις πλάτες των πελατών. Με βάση μάλιστα τα διαθέσιμα στοιχεία από το (πρώην) υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής άλλα τόσα εκατοντάδες εκατομμύρια εισπράττουν οι ελληνικές τράπεζες μέσω των προμηθειών που παίρνουν από τους πρόσφυγες, οι οποίοι χρηματοδοτούνται από το πρόγραμμα ESTIA με πόρους της Ε.Ε. και διαχειριστές την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ και τις «φιλάνθρωπες» ΜΚΟ, επεκτείνοντας έτσι τις αισχροκερδείς τακτικές τους σε νέες περιοχές.
Οι νέες αυξήσεις που ανακοίνωσαν μονομερώς οι τράπεζες θα ισχύουν από 31 Οκτωβρίου. Παρ’ όλα αυτά, οι αρμόδιες Αρχές, δηλαδή η Επιτροπή Ανταγωνισμού, η Τράπεζα της Ελλάδος και φυσικά η κυβέρνηση, κάνουν ό,τι μπορούν για να μη φαίνονται σε τούτη τη νέα εκδήλωση ασυδοσίας των τραπεζών.
Περιθώρια δράσης και ρυθμιστικών κινήσεων έχουν απεριόριστα, καθώς ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ενωση τους έχει πετάξει το μπαλάκι (όπως συνηθίζει…) για τον περιορισμό του ορίου των μέγιστων χρεώσεων στις διατραπεζικές συναλλαγές, που από το 2015 έχει τεθεί στο 0,3% και 0,2% για πιστωτικές και χρεωστικές κάρτες αντίστοιχα.
Σε σχετικές ερωτήσεις των Ελλήνων ευρωβουλευτών Μαρίας Σπυράκη (Ν.Δ.) και Νίκου Χουντή (ΛΑΕ) η Κομισιόν είχε ξεκαθαρίσει ότι το ζήτημα των προμηθειών των τραπεζών ανάγεται στη δικαιοδοσία των ελληνικών Αρχών, επιτρέποντας μάλιστα παρεμβάσεις στην ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Στο θέμα πάντως, που προκαλεί θύελλα αντιδράσεων στους αγρίως φορολογούμενους πολίτες οι οποίοι στηρίζουν αιματηρά στα χρόνια της κρίσης τη -δικαστικά εξασφαλισμένη…- ανικανότητα των τραπεζών, επανήλθε χθες με ερώτησή του ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης.
Ρωτά την ΕΚΤ εάν «έχει λάβει γνώση της αναμόρφωσης της πολιτικής χρεώσεων των ελληνικών τραπεζών και πώς την εκτιμά σε σχέση με τα ισχύοντα στα λοιπά κράτη-μέλη», καθώς και αν «σκοπεύει να προτείνει μέτρα περιορισμού της επιβάρυνσης των καταναλωτών, αλλά και ενθάρρυνσης των συναλλαγών μέσω εναλλακτικών δικτύων».
