Ο χαρακτηρισμός «εθνάρχης» που αποδόθηκε στον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή δεν ήταν τυχαίος ούτε ήταν αποτέλεσμα μεθόδευσης του ιδίου για να ικανοποιήσει το Εγώ του. Η λέξη βγήκε αυθόρμητα από τα χείλη του λαού ως επιβράβευση για τις επιδόσεις του στην πρωθυπουργία της οκταετίας 1955-1963.
Εκείνα τα δύσκολα χρόνια όπου η Ελλάδα έβγαινε από τη δίνη ενός αιματηρού Παγκόσμιου Πολέμου κι ενός αχρείαστου και καταστροφικού εμφυλίου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αναλαμβάνοντας τα ηνία της χώρας, πραγματοποίησε έναν κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό άθλο. Ενωσε υπό την αδιαμφισβήτητη ηγεσία του το σύνολο της παράταξης. Αστικοποίησε την εργατική τάξη και «απενοχοποίησε» την ταπεινή καταγωγή – μια και τότε οι ταξικές διακρίσεις ήταν έντονες και το φαινόμενο του κοινωνικού αποκλεισμού θεωρούνταν καθημερινή πρακτική!
Με την ανάπτυξη της οικοδομής και την έμφαση που έδωσε στον τουρισμό κατόρθωσε να αυξήσει το κατά κεφαλήν ΑΕΠ κατά 62% και εναρμόνιζε τάχιστα τη χώρα στα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ταυτόχρονα, η εργασιακή και ασφαλιστική νομοθεσία του αποτέλεσε ισχυρή ασπίδα για τα λαϊκά στρώματα που μαστίζονταν από ανεργία, η οποία προσέγγιζε το 24%.
Χωρίς να ισχυρίζεται κάποιος ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα (μεγάλες αστοχίες που χρεώνεται η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν η μετανάστευση και το Κυπριακό), ο εθνάρχης μπόρεσε να δώσει ένα πειστικό ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα στην οκταετία του, που αποκλήθηκε «χρυσή».
Η Ιστορία δεν μπορεί να επαναληφθεί, διότι αλλάζουν τα πρόσωπα, οι καιροί και οι συνθήκες. Ωστόσο, η αναδίφηση στις καλές και εθνοφελείς στιγμές της παράταξης δύναται να εισφέρει έμπνευση και παραδείγματα προς μίμηση.
Ειδικά αυτή την αδυσώπητη περίοδο, με τα πάμπολλα προβλήματα που φαντάζουν ανυπέρβλητα, το μοντέλο διακυβέρνησης Καραμανλή θα μας χρησίμευε πολύ…
