Οι κατακτημένες χώρες δεν αρκεί να βρίσκονται υπό τον έλεγχο (και το έλεος) του νικητή ενός κηρυγμένου ή ακήρυχτου πολέμου. Πρέπει να δείχνουν και έτσι. Η πρώτη ενέργεια των Γερμανών όταν το πρωινό της 27ης Απριλίου 1941 πατούσαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) την Αθήνα ήταν να υψώσουν τη σβάστικα στην Ακρόπολη.
Το πρώτο τηλεγράφημα από την πρωτεύουσα της Ελλάδας προς την Καγκελαρία του Ράιχ και τον Χίτλερ ανέφερε με θριαμβικό τόνο τούτη τη συμβολική κίνηση. Η χιτλερική σημαία στον ιερό βράχο της Ακρόπολης επισφράγιζε την υποδούλωση της Ελλάδας στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία.
Κατά καιρούς, οι τευτονικές ονειρώξεις για τα Ράιχ, παρόλο που υπάρχουν, μπαίνουν κάτω από το χαλί, αλλά εμφανίζονται διάφοροι Ράιχενμπαχ. Ο κύριος αυτός περιφέρει την οικτρά βαμμένη κόμη του και την αλαζονεία του από υπουργείο σε υπουργείο και κάνει ανακοινώσεις, λες και είναι γκαουλάιτερ της περιόδου της Κατοχής. Ενδεικτικό της περιφρόνησής του για τον σκληρά δοκιμαζόμενο λαό μας είναι το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «δημοκρατίας», που αναφέρει ότι ο κ. Ράιχενμπαχ βολτάρει στα υπουργεία με «ύφος ανθύπατου».
Σε τελική ανάλυση, η στάση του επικεφαλής της «ομάδας εργασίας» των «δάνειων δυνάμεων» δεν είναι μόνο προκλητική αλλά και απόλυτα αντιπαραγωγική. Οι πολίτες που ενημερώνονται για τις ενέργειές του, ενστικτωδώς, θα νιώσουν την ανάγκη να υπονομεύσουν κάθε πολιτική που εκείνος προτείνει – ακόμα κι αυτές τις λίγες που ευνοούν την ελληνική οικονομία και θα μπορούσαν να συμβάλουν στην υπόθεση της ανάπτυξης.
Ο «ανθύπατος» κ. Ράιχενμπαχ αγνοεί τον ιστορικό νόμο που θέλει τις ξένες λόγχες να σπάνε στα βράχια κάθε χώρας που αποφασίζει να αντισταθεί. Καλό είναι να τον μάθει προτού υποστεί τις συνέπειές του.
