Το μεγάλο κακό με την ιδεολογία του κενού και του ιστορικού αποχρωματισμού, την οποία προπαγανδίζουν οι εθνομηδενιστές της Αριστεράς και των παραφυάδων της -όπως η ρεπουσική ΔΗΜ.ΑΡ.-, είναι ότι οδηγεί στον αφελληνισμό. Επίσης κακό είναι ότι αυτός ο τρόπος σκέψης χαρακτηρίζεται από μια μη ιάσιμη και μη αντιμετωπίσιμη ανοησία. Είναι τόσο ανεδαφικός όσο και επικίνδυνος.
Αφορμή για τις παραπάνω διαπιστώσεις, το πρωτοσέλιδο της «δημοκρατίας», όπου αναφερόταν ότι «η βουλευτής της ΔΗ.ΜΑΡ. Μαρία Ρεπούση (γνωστή από τον… συνωστισμό στη Σμύρνη) θέλει τώρα να καταργήσει και τον εκκλησιασμό των σχολείων». Η βουλευτής του συγκυβερνώντος κόμματος του κ. Κουβέλη θεωρεί ότι ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός δεν… συνάδει με το «ευρωπαϊκό» προφίλ της Ελλάδας και ότι σε άλλη χώρα της γηραιάς ηπείρου δεν υπάρχει αυτό το έθος. Γι’ αυτό επιδιώκει την κατάργησή του. Φυσικά, εκείνη το θέλει, αλλά δεν το επιθυμεί η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.
Μήπως πρέπει η κυρία (που αποχώρησε από την τήρηση του ενός λεπτού σιγής σε συνεδρίαση της Βουλής για τη γενοκτονία των Ποντίων) να ενημερωθεί ότι καμία χώρα της Ευρώπης δεν απελευθερώθηκε από αλλόθρησκο δυνάστη έπειτα από έναν εθνικοθρησκευτικό ξεσηκωμό, ο οποίος ξέσπασε έπειτα από 400 χρόνια σκλαβιάς;
Μήπως πρέπει οι ολιγόνοες της Ακρας Αριστεράς να μάθουν ότι η ελληνική υπερχιλιετής αυτοκρατορία του Βυζαντίου είχε ως θεμέλιο λίθο της την πίστη στον Χριστό;
Μήπως πρέπει να εξηγήσει κάποιος στους εμπροσθοφύλακες της Νέας Τάξης και τους απολογητές του κεμαλοναζισμού ότι το Γένος των Ελλήνων και στην προχριστιανική περίοδό του είχε ως ενοποιητικό στοιχείο την ευσέβεια;
Η θρησκεία στην αρχαία Ελλάδα ξεκινούσε από την αγορά και έφτανε μέχρι το θέατρο, περνώντας από τα θεραπευτήρια, τα πεδία των μαχών και τις φιλοσοφικές σχολές. Κάθε δραστηριότητα των αρχαίων Ελλήνων ήταν ταυτισμένη με τη λατρεία των θεών και νοηματοδοτείτο από αυτήν.
Αν η κυρία Ρεπούση και οι όμοιοί της δεν τα κατανοούν όλα αυτά, δεν χρειάζεται να υποστεί η χώρα τα επίχειρα της άγνοιάς τους.
