Ο ενθουσιασμός της Μελίνας, η συγκίνηση της Καίτης Γαρμπή, το ορφανοτροφείο και ο βαθύς παιδικός πόνος που «καμουφλάριζε» κάτω από τα στρας
Ο Γιάννης Φλωρινιώτης εμφανίστηκε σε μια εποχή που το κοινό μάλλον δεν ήταν έτοιμο ακόμα για το φαντεζί και ιδιαίτερο σόου που είχε να προσφέρει. Τη δεκαετία του ’70 όργωνε τα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας, ενώ το καλοκαίρι περιόδευε ακόμα και στα πιο μικρά χωριά της περιφέρειας με τα μπριόζικα τραγούδια του, τα «διαστημικά» λαμέ κοστούμια του και την υπερκινητικότητά του πάνω στην πίστα.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Αν και κατά βάση λαϊκός τραγουδιστής, το στιλ του δεν συμβάδιζε εκείνα τα χρόνια με την πιο «στατική» και «συγκρατημένη» παρουσία των καλλιτεχνών στα μαγαζιά. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο Φλωρινιώτης ξέφευγε από τα μέτρα της εποχής και ξένιζε. Χαρακτηρίστηκε αμέσως «εκκεντρικός». Για τον Μάνο Χατζιδάκι, όμως, δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Ο σπουδαίος καλλιτέχνης «κάτι» είδε από νωρίς στον Φλωρινιώτη. Και το μοιράστηκε με μια άλλη σπουδαία, τη Μελίνα Μερκούρη. Ο Χατζιδάκις τον παρουσίασε σχεδόν σαν τον Ελληνα «Ντέιβιντ Μπόουι». Ετσι όπως τον έβλεπε με τα αστραφτερά ρούχα του τον αποκαλούσε «διαστημάνθρωπο».
Το 1979 βρήκε τον Φλωρινιώτη να δουλεύει σε ένα κέντρο στις Τζιτζιφιές. Ο Μάνος Χατζιδάκις τον πλησίασε και του πρότεινε να κάνει μια εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα, στο οποίο ήταν διευθυντής. Ο Χατζιδάκις είχε ακούσει για τον Φλωρινιώτη από τη Μελίνα Μερκούρη, η οποία ήταν ενθουσιασμένη με το σόου του. Πήγαν μαζί ένα βράδυ στο κέντρο.
Λαμπερά κοστούμια, μπαλέτο με μέλη τις Λιάνα και Καίτη Γαρμπή, ένα σκηνικό «περίεργο» και «πρωτόγνωρο» στα μάτια του Χατζιδάκι. Ο κορυφαίος συνθέτης, διαπιστώνοντας ότι γίνεται χαλασμός, αμέσως ενδιαφέρθηκε να μάθει περί τίνος πρόκειται. Και πράγματι η εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα έγινε λίγες εβδομάδες αργότερα.
Ο Χατζιδάκις τον έβαλε να τραγουδήσει. Μπροστά στο μικρόφωνο, δίχως λαμέ κοστούμια και φαντεζί ντυσίματα, ο Φλωρινιώτης απλώς ερμήνευε. Ακόμα και το «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι» του Μάνου! Εξω από το στούντιο είχε συγκεντρωθεί πλήθος. Τα ΜΜΕ της εποχής, όμως, ουδέποτε συγχώρησαν τον Χατζιδάκι που «τόλμησε να παρομοιάσει στον πρόλογο της εκπομπής του τον Φλωρινιώτη με τον Κάρλος Γαρδέλ». Στον πρόλογο ο Χατζιδάκις είχε πει: «Τον Φλωρινιώτη τον ανακάλυψε ένα είδος τραγουδιών που δεν θα μας απασχολούσε, παρά μονάχα σαν ένα εντατικό σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα. Κι όμως! Πλησιάζοντας, ανακαλύψαμε έναν μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή της τάξεως ενός Γαρδέλ ή ενός Μουλουτζί! Ο τραγουδιστής σαφώς τραγουδάει με ήθος»!
Πλέον όλοι ζητούσαν συνέντευξη από τον Φλωρινιώτη. Το όνομά του «έπαιζε» παντού. Το 1980 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η ταινία του Σταμπουλόπουλου για το φαινόμενο Φλωρινιώτη «Το είδωλο». Απέσπασε τιμητική διάκριση.
Πρόσφατα, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, η Καίτη Γαρμπή τραγουδούσε σε τηλεοπτικό σόου συγκινημένη το «Πειράζει που είμαι μεγάλη φίρμα», ξεσηκώνοντας το κοινό: «Στην κανονική του εκτέλεση κάνουμε φωνητικά στον Φλωρινιώτη εγώ και η αδερφή μου. Μιλάμε για τον πιο εκκεντρικό τραγουδιστή της Ελλάδας με πρωτοποριακά σόου. Ηταν πολύ μπροστά για την εποχή του. Εγώ τον Γιάννη τον λατρεύω, τον θαυμάζω». Και η αλήθεια είναι ότι ο Φλωρινιώτης βοήθησε πολλούς νέους ανθρώπους να αρχίσουν την καριέρα τους.
«Λάνσαρα το λαμέ σε μια εποχή όπου η Ελλάδα ήταν κολλημένη σε συντηρητικές νόρμες, άκουσα τα εξ αμάξης, αλλά ήρθε η εποχή που με μιμήθηκαν όλοι. Αγαπούσα το αστραφτερό, όπως οι τραγουδιστές στο Λας Βέγκας» έλεγε σε μια συνέντευξή του το 2014.
Ακροβατώντας μεταξύ φαντασμαγορικού σόου και καλτ, δύσκολα μπορούσε να μαντέψει κανείς τα πέτρινα παιδικά του χρόνια. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. «Κάθε Κυριακή που μας πήγαιναν στην εκκλησία παρατηρούσα τους παπάδες με τα χρυσά άμφια και τα πετράδια που άστραφταν και ένιωθα μαγεμένος… Ηθελα να γίνω δεσπότης. Οταν έπιασα κάποια καλά χρήματα στα χέρια μου, έγινα αυτό που φανταζόμουν: υπερπαραγωγή» δήλωνε.
«Πουλούσα κουλούρια και λαχεία»
Στα 12 του έχασε τον πατέρα του. Η μητέρα του δούλευε καθαρίστρια κι έπρεπε να θρέψει πέντε στόματα. Δεν τα έφερνε βόλτα ολομόναχη. «Πουλούσα κουλούρια και λαχεία» έχει πει ο Φλωρινιώτης: «Μέχρι που ένα βράδυ βρέθηκα στο μπουζουξίδικο της περιοχής και πήρα το μικρόφωνο στο χέρι. Ο καταστηματάρχης τρελάθηκε και μου έκανε πρόταση. Στην αρχή τραγουδούσα φορώντας παντελονάκι και μαύρο μπλουζάκι. Μιλάμε για φτώχεια, όχι αστεία.
Τα παπούτσια μου ήταν τόσο φθαρμένα που αναγκαζόμουν να βάλω από κάτω χαρτόνι για να κλείνουν οι τρύπες». Στο ορφανοτροφείο τα χέρια του πρήζονταν από το ξύλο. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, αλλά ο πατριός του την κακομεταχειριζόταν: «Γι’ αυτό κι όταν μπήκα στα υψηλά μεροκάματα την πήρα κοντά μου, όπως και τα αδέλφια μου». Το 1977-1980 υπήρξε ο πιο ακριβοπληρωμένος τραγουδιστής στην Ελλάδα. «Πήρα μυθικά μεροκάματα» δήλωνε. «Εισέπραξα την αποθέωση του κόσμου, γι’ αυτό και δεν με ένοιαζε η λάσπη που έτρωγα. Κανείς δεν είχε τα κότσια να κάνει κριτική μπροστά μου».
Ο Γιάννης Φλωρινιώτης επέλεξε να χτίσει τον μύθο του όπως ο ίδιος ήθελε. Με αντισυμβατικό τρόπο, αδικώντας κάποιες φορές και τον εαυτό του, αλλά σίγουρα χωρίς να του καίγεται καρφί για όσα έλεγαν αυτοί που αδιαφορούσαν όταν βίωνε τα δικά του «σκοτάδια». Αυτά τα «σκοτάδια» προσπαθούσε να φωτίσει από παιδί μέσα από τόνους στρας, λαμπερά ρούχα και σαμπάνια.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΛΩΡΙΝΙΩΤΗΣ
Τραγουδιστής
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Γιάννης Αποστολίδης, όπως ήταν το κανονικό του όνομα, γεννήθηκε το 1947 στη Φλώρινα. Αρχισε να τραγουδά από τα 14 χρόνια του. Στη συνέχεια βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου τραγούδησε δίπλα σε μεγάλους ρεμπέτες, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Το 1970-71 κατέβηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα, όπου γρήγορα έγινε δημοφιλής τραγουδώντας και χορεύοντας ντυμένος εκκεντρικά. Η πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία έγινε με το χρυσό άλμπουμ «Τώρα θέλω τώρα». Εφυγε από τη ζωή χθες στο Νοσοκομείο Σωτηρία, όπου νοσηλευόταν με πνευμονικό οίδημα.
