Με δάκρυα στα μάτια ο Κώστας Μιχαλόπουλος στον Βλοχό λέει πως δεν έχει απομείνει τίποτα και το χωριό θα ερημώσει
Βγαίνοντας από τον κατεστραμμένο Παλαμά και πηγαίνοντας προς το αποκλεισμένο χωριό Βλοχός, πνιγμένες αγελάδες και πρόβατα στην άσφαλτο έχουν δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που δεν μπορεί να αντέξει άνθρωπος. Οι κάτοικοι που σώθηκαν και απομακρύνθηκαν με βάρκες μάς περιγράφουν με τραγικό τρόπο όσα έζησαν.
Ο Κώστας Μιχαλόπουλος, μόνιμος κάτοικος της περιοχής, ήδη ετοιμάζεται να φύγει για τη Γερμανία, μετά την καταστροφή που υπέστη η περιοχή του. «Μας είχε ενημερώσει ο πρόεδρος από την προηγούμενη ημέρα ότι έρχεται μεγάλη καταιγίδα και πρέπει να φύγουμε από το χωριό. Ποιος, όμως, μπορεί να αποχωριστεί το βιος του, που με τόσο μόχθο απέκτησε; Με τα λίγα γράμματα που ξέρω, η μόνη λύση είναι η περιοχή να γίνει ταμιευτήρας νερού. Ετσι θα σωθεί όλη η περιοχή. Δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο πια εδώ. Τα νερά θα φύγουν έπειτα από μήνες, τα χωράφια θα μπορέσουμε να τα καλλιεργήσουμε ύστερα από χρόνια. Ζητάω από τον πρωθυπουργό να πάρει θέση και να τα αλλάξει όλα».
Τα μάτια του τρέχουν δάκρυα. Τον ρωτάμε αν στο χωριό του υπάρχει ακόμα κόσμος αποκλεισμένος. «Υπάρχουν δύο, που είναι στη σοφίτα του σπιτιού τους. Εκεί μένουν και με βάρκες οι εθελοντές τούς πηγαίνουν τροφή. Στο χωριό ζούσαν 150 άτομα περίπου. Πλέον θα ερημώσει και θα πέσει. Είναι όλο μέχρι τις στέγες βουτηγμένο στα λασπόνερα» λέει και πιάνοντας από το χέρι έναν γείτονά του φεύγει με ένα αγροτικό φορτηγάκι.
Στο χωριό Κοσκινάς τα πάντα ήταν βουτηγμένα στη λάσπη και για έξι ολόκληρες μέρες κανείς δεν είχε νερό στο σπίτι του. Με βάρκες προσπαθούσαν να τους προμηθεύσουν τα βασικά για να επιβιώσουν. Ενας από τους κατοίκους που μένουν σε διώροφο σπίτι, ο Γιώργος Γκίκας, είδε από ψηλά πώς μέσα σε λίγα λεπτά το νερό γέμισε τα πάντα και τα παρέσυρε όλα στο πέρασμά του. «Μόλις χθες πήραμε νερό καθαρό στα χέρια μας και μπορέσαμε να πιούμε. Οταν έπιασε η μεγάλη μπόρα, αποφασίσαμε όλοι να ανεβάσουμε τα αυτοκίνητα και τα μηχανήματά μας στην κεντρική πλατεία με σκοπό να μπορέσουμε να τα σώσουμε. Μπαίνουμε στα σπίτια μας και κάποια στιγμή ακούμε έναν απίστευτο θόρυβο.
Βγαίνω στη βεράντα και βλέπω νερά να καλύπτουν τα πάντα. Τα πάντα, όμως! Ενιωσα σαν την ταινία με τον κατακλυσμό του Νώε, που άνοιγαν τα νερά σαν βουνά. Μέσα σε λίγα λεπτά πλημμύρισαν τα πάντα. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Αυτοκίνητα, τρακτέρ, σπίτια, εκκλησία είχαν καλυφθεί. Κάνω τον σταυρό μου και λέω “πνιγήκαμε”». Ο κ. Γιώργος μάς παίρνει από το χέρι και πηγαίνει να μας δείξει τι κατέστρεψε το νερό. «Εμείς, ως οικογένεια, είχαμε δύο αυτοκίνητα και δύο τρακτέρ. Ολα καταστράφηκαν, και μάλιστα κανείς δεν μπορεί να μας αποζημιώσει αν δεν το γράφει η ασφάλειά του». Τον ρωτάμε για τον περιφερειάρχη.
Αγριεύει. «Ο κ. Νούτσος και ο κ. Αγοραστός έχουν εξαφανιστεί. Δεν έκαναν κανένα αντιπλημμυρικό έργο. Εμάς καταστράφηκαν όχι μόνο τα μηχανήματα, τα αυτοκίνητα και τα σπίτια, αλλά και η παραγωγή για τα επόμενα πέντε χρόνια. Εμείς δεν θα έχουμε να ζήσουμε. Πρέπει να μεταναστεύσουμε» λέει οργισμένος και σκουπίζει τα δάκρυά του, ενώ στέλνει το μήνυμά του μέσω της «δημοκρατίας»: «Θα έλεγα σε όλους τους αρμοδίους να μην ξανάρθουν στον θεσσαλικό κάμπο. Γιατί μας γέμισαν με ψέματα και μας κατέστρεψαν. Εδώ άνοιξαν τα ποτάμια αντίθετα και έτσι πνιγήκαμε».
Οπου και να κοιτάξεις, τα πάντα είναι καλυμμένα με νερό. Τίποτα δεν θυμίζει τον άλλοτε εύφορο θεσσαλικό κάμπο, στον οποίο τέτοιον καιρό οι αγρότες μάζευαν βαμβάκι και καλαμπόκι. Τίποτα δεν θυμίζει τα χωριά που έσφυζαν από ζωή, με τα μικρά ταβερνάκια που γέμιζαν από κόσμο. Νεκρός τόπος!
