Ο μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης Ακης Πάνου έχει γράψει ένα πραγματικά μεγάλο τραγούδι. Τίτλος του, «Οταν σημάνει η ώρα», που το ερμηνεύει ο τεράστιος Γρηγόρης Μπιθικώτσης και για το οποίο ο Μανώλης Ρασούλης είχε πει: «Πρέπει να μοιράζεται στους τουρίστες δωρεάν, ως δείγμα πολιτισμού».
- Χρήστος Μπολώσης
Εδώ όμως σήμερα δεν θα μιλήσουμε για τον Ακη Πάνου και το τραγούδι του, αλλά για το όταν σημάνει εκείνη η ώρα και αναφερόμαστε στην ώρα που, ενώ βρισκόμαστε σε κάποιο κέντρο και διασκεδάζουμε, αισθανόμαστε έντονη την επιθυμία να πάμε εκεί όπου και οι βασιλείς πηγαίνουν μόνοι. Τρέχουμε, λοιπόν, κατεβαίνουμε ή ανεβαίνουμε κάμποσα, εντελώς άβολα σκαλιά και φθάνουμε στην πολυπόθητη πόρτα, στην οποία, αν είμαστε τυχεροί, θα διαβάσουμε «Ανδρών – Γυναικών».
Αν όμως είμαστε άτυχοι, θα δούμε ζωγραφισμένα ένα ανδρικό παπούτσι και μία γόβα στιλέτο ή ένα τσιγκελωτό μουστάκι και δύο κόκκινα χείλη γεμάτα υποσχέσεις ή ένα πιτσιρίκι να κάνει την ανάγκη του όρθιο και ένα κοριτσάκι να κάθεται στο γνωστό δοχείο με το οποίο δοξάστηκε ο Ανδρέας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή τις επιγραφές «cow boys» και «cow girls». Προφανές το πρόβλημα της ερμηνείας των συμβόλων. Θα πρότεινα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μετά τις ιστορικές και κοσμοσωτήριες αποφάσεις της για τα χάρτινα καλαμάκια και τα καπάκια, που είναι κολλημένα στα μπουκάλια, να επινοήσει ενιαία σύμβολα για το πρόβλημα αυτό.
Από τη στήλη «Ριπές» της «Δημοκρατίας»
