Τελέστηκε χθες στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών μνημόσυνο για τα 18 χρόνια από την κοίμηση του φωτισμένου ιεράρχη, που σημάδεψε Εκκλησία και κοινωνία
Νοσταλγία αλλά και συγκίνηση επικράτησαν στο μνημόσυνο για τα 18 χρόνια από την κοίμηση του φωτισμένου ιεράρχη Χριστοδούλου, που σημάδεψε με την εμφατική παρουσία του τόσο την Εκκλησία όσο και ολόκληρη την κοινωνία. Η επιμνημόσυνη δέηση τελέστηκε χθες το πρωί στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών και στη συνέχεια τελέστηκε τρισάγιο στον τάφο του.
Στην τελετή συμμετείχαν οι μητροπολίτες Κέρκυρας Νεκτάριος, Σερρών Θεολόγος, Πειραιώς Σεραφείμ, Σύρου Δωρόθεος, Κυθήρων Χρυσόστομος και ο Βρεσθένης Θεόκλητος. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος κατάφερε με την προσωπικότητά του να αποτελεί για πάντα σημείο αναφοράς. Αγαπήθηκε από τους πιστούς με πάθος, αναμετρήθηκε με σθένος με όσους θεώρησε πολέμιους της πίστης και του Ελληνισμού και ενόχλησε πολλούς, αλλά έχαιρε σεβασμού από υποστηρικτές και αντιπάλους. Για κανέναν όμως σε αυτή τη χώρα δεν ήταν ακόμα ένας προκαθήμενος της ελλαδικής εκκλησίας, ένας αδιάφορος ή άχρωμος εκκλησιαστικός ηγέτης.
Οι φράσεις του έμειναν για πάντα χαραγμένες στη συλλογική μνήμη, όπως το «Είμαι ο Χριστόδουλός σας», που ερμηνεύτηκε από την πλειονότητα του λαού ότι ο δεν ήταν μόνο ο Αρχιεπίσκοπος αλλά μια πατρική φιγούρα για κάθε Ελληνα, ένα στήριγμα στιβαρό για όταν ο Ελληνισμός τον χρειαστεί. Ακόμα και σήμερα, 18 χρόνια από την κοίμησή του ή την περίοδο που η χώρα δοκιμάστηκε ως έρμαιο των τοκογλύφων δανειστών της, η φράση που ακούγεται συχνά είναι «Αν ζούσε ο Χριστόδουλος…», σαν να μπορούσε να αποτελέσει τον σωτήρα ή καλύτερα τον προστάτη του ταλαιπωρημένου λαού.
Ασκούσε κριτική
Από την πρώτη μέρα της ενθρόνισής του, στις 9 Μαΐου 1998, «έσπασε» το τυπικό. Ορθωσε λόγο για καθετί που αφορά τον Ελληνα. Είχε θέσεις για την πατρίδα, την Ευρώπη, την κοινωνία, την παιδεία και δεν δίστασε ούτε μία φορά να τις διατυπώσει με ευθύτητα. Ακόμα και στα της Εκκλησίας δεν έκρυβε τα λόγια του και ασκούσε κριτική για όσα λάθη είχαν γίνει και γίνονταν. Ο λόγος του μάγευε, προσέγγιζε και για την ακρίβεια κέρδιζε το ακροατήριο, όπως το εκκλησίασμα. «Ελάτε και με το σκουλαρίκι» είπε στους μαθητές που τον χειροκροτούσαν ζητώντας ακόμα ένα ανέκδοτο.
Στους ναούς που επισκέπτονταν για να τελέσει κυριακάτικες θείες λειτουργίες επικρατούσε πανικός. Από τη νύχτα οι πιστοί στριμώχνονταν ενώ τηλεοπτικά συνεργεία συνωστίζονταν για να καταγράψουν το πύρινο κήρυγμά του με τον αιχμηρό λόγο. Ιστορική έχει μείνει η σύγκρουσή του με την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη για την αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, η οποία γενικεύθηκε σε πολιτική σύγκρουση όλης της κοινωνίας.
Για τον λόγο αυτό στο Σύνταγμα είχε κινητοποιήσει στις 21 Ιουνίου του 2000 ένα τεράστιο πλήθος πιστών. Επρόκειτο για λαοσύναξη, που κατά τις φειδωλές εκτιμήσεις της Αστυνομίας είχαν συγκεντρωθεί περίπου 350.000 άτομα, όμως ήταν εμφανές πως ο όγκος του κόσμου άγγιξε το ένα εκατομμύριο. Οι διοργανωτές και ο ίδιος ο Χριστόδουλος στην ομιλία του είχαν υποστηρίξει ότι ήταν η μεγαλύτερη κινητοποίηση του λαού στη Μεταπολίτευση. Δεκαοκτώ χρόνια μετά αξίζει να υπενθυμίσουμε την παρακαταθήκη του:
«Κράτα γερά μέσα σου τα ζώπυρα της πίστεως που παρέλαβες από τους γονείς σου. Η Ελλάδα είναι η χώρα των μεγάλων αγώνων για την κατίσχυση των μεγάλων ιδανικών. Μην αφήσεις τη χώρα σου να χάσει το χαρακτήρα της και να μετατραπεί σε μάζα ανθρώπων, χωρίς συνείδηση, χωρίς εθνικότητα και χωρίς ταυτότητα. Μέσα σ’ αυτή τη μάζα κινδυνεύεις να γίνεις ένα νούμερο, ένας αριθμός, να χάσεις την ελευθερία της προσωπικότητάς σου. Αδελφοί, μείνατε εδραίοι και αμετακίνητοι σε όσα μάθατε και σε όσα επιστώθητε. Μείνατε σταθεροί στην πίστη και στα ιδανικά του γένους. Αυτό είναι το χρέος μας».
