Ένα 24ωρο μετά τη δραματική διάσωσή της, η ηλικιωμένη, που κατάφερε να βγει ζωντανή από το φλεγόμενο κτίριο, στην Καλλιθέα, στέλνει δημόσιο μήνυμα ευγνωμοσύνης προς όλους όσοι έσπευσαν να τη βοηθήσουν, τονίζοντας ότι χωρίς εκείνους ίσως να μην βρισκόταν σήμερα στη ζωή.
Η φωτιά ξέσπασε λίγο μετά τις 16:00 το απόγευμα της Κυριακής σε διώροφο κτίριο στη συμβολή των οδών Αγίων Πάντων και Αριστείδου. Η 75χρονη κοιμόταν όταν άρχισε η πυρκαγιά και, όπως περιγράφει, ξύπνησε από τις φωνές του συζύγου της. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, οι φλόγες και οι πυκνοί καπνοί είχαν κατακλύσει το σπίτι.
«Είμαι καλύτερα τώρα και θέλω να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου όλο τον κόσμο που μας βοήθησε. Μας έφεραν νερό, ρούχα, παπούτσια, γιατί ήμουν ξυπόλυτη. Χίλια ευχαριστώ σε όλους. Να είναι καλά οι οικογένειές τους. Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε η φωτιά. Κοιμόμουν. Από την είσοδο φαίνεται πως ξεκίνησε, αλλά δεν μπορώ να πω κάτι με σιγουριά. Ο άντρας μου ξύπνησε πρώτος και μου είπε: “Καπνός, τι καίγεται;”. Βγήκαμε και είδαμε τη φωτιά. Δεν ξέρω από πού ξεκίνησε», ανέφερε.
«Ο κόσμος φώναζε “πήδα, πήδα”»
Η κατάσταση έγινε γρήγορα ασφυκτική. Η γυναίκα εγκλωβίστηκε στο μπαλκόνι, ενώ οι φλόγες είχαν ήδη επεκταθεί στο σπίτι της. Ο σύζυγός της προσπαθούσε να της φωνάξει, όμως εκείνη δεν μπορούσε να τον ακούσει εξαιτίας της έντασης και του πανικού.
«Οι καπνοί είχαν γεμίσει τα πάντα. Ο άντρας μου βγήκε από την κουζίνα και με φώναζε, αλλά δεν τον άκουγα. Από κάτω ο κόσμος μου φώναζε “πήδα, πήδα”. Να είναι καλά όλα τα παιδιά που ήταν εκεί. Έτσι πήδηξα και σώθηκα. Ο σύζυγός μου είναι καλύτερα. Εγώ βρίσκομαι τώρα στο σπίτι της κόρης μου, ενώ εκείνος κοιμήθηκε μέσα στο αυτοκίνητο. Τώρα θα πάμε να τον δούμε. Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Θέλω μόνο να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο για τη βοήθεια που μας πρόσφερε. Χίλια ευχαριστώ», δήλωσε.
«Η μαμά μου είναι καλύτερα. Μόνο η μαμά μου τραυματίστηκε, κάηκε λίγο στο χέρι της. Ο μπαμπάς μου, ευτυχώς, σώθηκε. Θέλω κι εγώ να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλο τον κόσμο που βοήθησε τους γονείς μου. Σε όλα αυτά τα παιδιά που ήταν από κάτω, σε όλη τη γειτονιά, που έλεγαν στη μαμά μου “πήδα, θα σε πιάσουμε εμείς”. Δεν υπάρχει αυτό που ζήσαμε. Πραγματικά δεν υπάρχει. Και το σημαντικό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν άγνωστοι. Δεν ήταν φίλοι ή συγγενείς. Ήταν άνθρωποι που δεν μας γνώριζαν και όμως έτρεξαν να βοηθήσουν. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι», ανέφερε συγκινημένη.
