Μια ευνομούμενη Πολιτεία βασίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες: Στη Δικαιοσύνη και τη σοβαρότητα του κράτους. Σήμερα θα αναφερθούμε στον δεύτερο πυλώνα, με ένα ακόμη γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η σοβαρότητα είναι κάτι που απουσιάζει από τη σημερινή -αλλά και τη χθεσινή- πραγματικότητα της Ελλάδας.
Τα γράφουμε αυτά με αφορμή τα όσα συμβαίνουν στην Ειδομένη, τα οποία δείχνουν χαρακτηριστικά την ολιγωρία και την απουσίας κράτους, που θέλει να μας πείσει ότι μπορεί να λειτουργεί με τον ελάχιστο σεβασμό προς τους πολίτες του. Ούτε μία ούτε δύο, αλλά 32 ολόκληρες μέρες και νύχτες πρόσφυγες-μετανάστες έχουν κάνει κατάληψη στη σιδηροδρομική γραμμή και οι εντεταλμένοι για την τάξη σφυρίζουν αδιάφορα, την ώρα που μια σειρά από επαγγελματίες -και μεταφορικές εταιρίες- παθαίνουν ζημιές χιλιάδων ευρώ και ενώ 282 βαγόνια με προϊόντα παραμένουν εγκλωβισμένα σε ελληνικό έδαφος!
Οπως τονίζει μάλιστα ο Αναστάσιος Σεχπερίδης: «Εχουμε ζημιά 800.000 ευρώ και έχουμε χάσει την αξιοπιστία μας στο εξωτερικό. Μας είχαν υποσχεθεί ότι θα ανοίξει η γραμμή στις 4 Απριλίου, μετά στις 11, μετά στις 18 και ακόμη τίποτε».
Χαμένοι από τους καταληψίες της Ειδομένης είναι και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ αλλά και τα λιμάνια, καθώς οι εταιρίες -με τεράστιο κόστος- μεταφέρουν τα φορτία τους μέσω Αλβανίας και Βουλγαρίας.
Οι εναλλακτικές διαδρομές, από Βουλγαρία και Ρουμανία, για τη μεταφορά εμπορευματοκιβωτίων μέσω του σιδηροδρόμου δεν είναι δωρεάν, αλλά με σημαντική επιβάρυνση, κατά περίπου 6.000 ευρώ ανά συρμό. Είπατε κάτι; Μια φορά το κράτος-θεατής σε αυτήν την τραγωδία -οικονομική και ανθρωπιστική- άνοιξε τη γραμμή για λίγες ώρες και μετά πάλι τα… ίδια.
Αυτά είναι μη σοβαρά πράγματα και κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του με το ψευτοεπιχείρημα του δήθεν ανθρωπισμού και της μη βίας. Διότι, εάν την κατάληψη την είχαν κάνει Ελληνες πολίτες, ήδη θα είχαν «τσουβαλιαστεί» και απομακρυνθεί εν μια νυκτί από τα ΜΑΤ. Ομως, φαίνεται πως ζούμε σε χώρα στην οποία οι μόνοι που σε λίγο δεν θα έχουν δικαιώματα θα είναι οι κάτοικοί της. Ελεος πια…
