Μία από τις πρώτες πράξεις του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια μόλις πάτησε στην ξεθεμελιωμένη μετεπαναστατική Ελλάδα ήταν να πουλήσει κτήματα της οικογένειάς του στην Κέρκυρα για να ταΐσει τα ορφανά του Αγώνα. Δεν ήθελε να παίρνει σύνταξη από τη Ρωσία, ως πρώην υπουργός Εξωτερικών του τσάρου, για να μη φαίνεται η Ελλάς εξαρτώμενη από κάποια μεγάλη δύναμη. Αρνήθηκε κατ’ επανάληψιν να λαμβάνει μισθό από την Ελλάδα. Ξόδεψε ό,τι είχε και δεν είχε για την πατρίδα και δολοφονήθηκε.
Το παράδειγμα αυτού του άγιου ανθρώπου είναι αξεπέραστο. Το μήνυμα που στέλνει ο βίος του στις τωρινές και τις επερχόμενες γενεές είναι πολύ ισχυρό. Αρκεί για να διασύρει τους ανάξιους και εξωμότες διαχειριστές των δημόσιων υποθέσεων και της κρατικής περιουσίας, που βλέπουν την εξουσία σαν βατήρα για να ξεκινήσουν τα μακροβούτια στο υστέρημα του λαού. Οταν υπάρχει σημείο αναφοράς τέτοιας αρετής και ανιδιοτελούς προσφοράς στον τόπο, είναι αυτονόητο ότι καθιστά τους συγκρινόμενους με αυτό «νάνους».
Ακόμα πιο σπιθαμιαίοι και αξιοκαταφρόνητοι είναι εκείνοι που προσπαθούν να κουκουλώσουν τη χυδαία συμπεριφορά και τις ποταπές προθέσεις τους με μεγαλαυχίες, περίτεχνες εκφράσεις και κούφιες ρητορείες. Ο καλύτερος τρόπος διοίκησης είναι διά του προσωπικού παραδείγματος. Αν οι μεγάλες λέξεις δεν συνοδεύονται από πράξεις ουσίας, τότε εκείνος που τις ξεστομίζει δείχνει ακόμα πιο απατεώνας και γελοίος απ’ όσο είναι.
Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε κατ’ εντολήν ξένων για τους ίδιους λόγους που στη ράχη της καθημαγμένης πατρίδας μας κάθονται ανθρωπάκια τα οποία δεν θέλουν τίποτε άλλο παρά να λαφυραγωγήσουν τα ταμεία του κράτους, να καλοπεράσουν στην υγεία των κορόιδων και να εξασφαλίσουν αποταμιεύσεις και κυβερνητικές καρέκλες για τους απογόνους τους.
Απ’ όλες τις περιόδους της νεότερης ελληνικής Ιστορίας αξίζει να μελετηθεί εκείνη της Μεταπολίτευσης, όπου η επίκληση των λέξεων «δημοκρατία», «πρόοδος» και «αντίσταση» αρκούσε για να παύσουν οι ανεπιθύμητες ερωτήσεις περί του σεβασμού στο δημόσιο χρήμα.
Στις αυτονόητες επισημάνσεις όσων ασκούν κριτική στους επικεφαλής του πολιτικού βίου της χώρας για τη ροπή τους στις ανέσεις, τις οποίες πληρώνουν οι φορολογούμενοι, οι θιγόμενοι δεν απαντούν επί της ουσίας. Αντιθέτως, προσπαθούν να αλλάξουν το περιεχόμενο της συζήτησης, ανταπαντώντας με ύβρεις και σοφιστείες.
Τώρα, όμως, που η χρεοκοπία της χώρας έριξε βίαια τις μάσκες και τα προσχήματα, οι πολίτες αξιώνουν ξεκάθαρες απαντήσεις και λογοδοσία των πολιτικών στα θέματα που σχετίζονται και με το ύφος και με το ήθος τους.
Οι ηγεσίες οφείλουν να δίνουν το καλό παράδειγμα και να αποφεύγουν να ψηφίζουν τροπολογίες για τις χλιδάτες εκδρομές τους, όπως έκανε ο πρωθυπουργός και αποκάλυψε η εφημερίδα μας.
Πολιτικό ήθος και αναξιοπρέπεια
ΔΗΜΟΦΙΛΗ
