Η κυβέρνηση κατάφερε -σε μια περίοδο που οι πολίτες βιώνουν ακόμη μία φοροεπιδρομή και οι συνταξιούχοι άλλον έναν κύκλο περικοπών- να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα. Φούντωσε την ιστορία των τηλεοπτικών αδειών, η οποία αφορά ελάχιστους επιχειρηματίες και μια ομάδα εργαζομένων στα ΜΜΕ (τους οποίους κατανοούμε απόλυτα), και κρύβει το δεύτερο μεγάλο τσεκούρι που έπεσε από χθες σε περισσότερους από 150.000 συνταξιούχους (στους οποίους ετοιμάζουν προσεχώς και τρίτο).
Την ώρα, δηλαδή, που ρίχνουν… μαύρο σε ολόκληρη την κοινωνία με περικοπές, φόρους και φτωχοποίηση, φροντίζουν να ασχολείται το τηλεοπτικό κοινό ολημερίς και ολονυχτίς με το ριάλιτι του επιλεκτικού «μαύρου» σε κανάλια.
Με αυτόν τον τρόπο στρώνουν τον δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα για την Εκθεση της Θεσσαλονίκης και του φτιάχνουν το αφήγημα, προκειμένου να μπορέσουν να σταθούν στην πόλη που είπαν τα πιο μεγάλα ψέματα. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο οι ΅Ελληνες θα ξεχάσουν τον άγριο Σεπτέμβριο που ήδη βιώνουν και όσα έρχονται από εδώ και πέρα.
Οι θεσμοί ετοιμάζουν στο ερχόμενο Eurogroup το νέο μαρτύριο της (υπο)δόσης και τον νέο κύκλο απαιτήσεων που ξεκίνησαν το 2010. Γι’ αυτό το Μαξίμου έσπευσε να διενεργήσει εδώ και τώρα τον διαγωνισμό των τηλεοπτικών αδειών. Ηθελε με κάθε τρόπο να αλλάξει την ατζέντα (γι’ αυτό και δεν περίμενε καν την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπως θα ήταν το ορθό). Στην παγίδα που έστησε έπεσαν σύσσωμη η αντιπολίτευση αλλά και τα media. Οι κυβερνώντες «έφτιαξαν» έναν διαγωνισμό, στον οποίο τα «πόθεν έσχες» των νικητών θα εξεταστούν εκ των υστέρων! Μια διαδικασία χωρίς κανένα αξιολογικό κριτήριο και χωρίς καμία δικλίδα προστασίας της κοινωνίας για τον «βίο και την πολιτεία» όσων πάρουν στα χέρια τους τις τηλεοπτικές άδειες και τα ηνία της ενημέρωσης.
Και τελικά δεν ίσχυσε ούτε η κάθετη τοποθέτηση της κυβέρνησης ότι «θα πάρει άδεια όποιος δώσει περισσότερα». Οπως αποδείχτηκε, εξαιτίας του τρόπου της δημοπρασίας ορισμένοι έμειναν εκτός, αν και έδωσαν περισσότερα από άλλους που πήραν άδεια!
Ως προς το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης, τα μεγάλα κόμματα του παρελθόντος έχουν και αυτά τεράστιες ευθύνες. Οταν κυβερνούσαν έπρεπε να είχαν κάνει διαγωνισμό (με σωστούς όρους). Ας μη χύνουν, λοιπόν, τώρα κροκοδείλια δάκρυα από τα έδρανα της αντιπολίτευσης.
