Ευτυχώς για μερικούς, δυστυχώς για άλλους, η Ελλάδα και η Τουρκία δεν είναι οι μοναδικές χώρες στον πλανήτη. Υπάρχουν κι άλλες. Ο ΟΗΕ έχει αναγνωρίσει 193 κυρίαρχα κράτη, τα οποία είναι μέλη του, ενώ υπάρχουν ακόμα δύο που παρακολουθούν και συμμετέχουν στις εργασίες του με την ιδιότητα του «παρατηρητή». Επιπλέον, υπάρχει μια σειρά από διεθνείς οργανισμούς εγνωσμένης ισχύος, στους οποίους συμμετέχει η χώρα μας – όπως, για παράδειγμα, η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.
Οπότε, είναι απορίας άξιον γιατί έμειναν ουσιαστικά αναπάντητες οι αθλιότητες που εξέμεσε ο τυραννικός Τούρκος νεοσουλτάνος, το οποίο εξέλεξαν οι γείτονες για πρόεδρο της «Δημοκρατίας» τους. Αμφισβήτησε ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάννης, που είναι διεθνής, και εμμέσως πλην σαφώς το δικαίωμά μας να περιλαμβάνουμε στην ελληνική επικράτεια τα νησιά του Αιγαίου!
Ως γνωστόν, οι πρόεδροι χωρών, όταν κάνουν δηλώσεις, δεν χρειάζεται να αποδεικνύουν τις προθέσεις τους υπογράφοντας δηλώσεις σαν αυτές του… νόμου 105. Κάθε λέξη και φράση τους, ειδικά στα διακρατικά και τα διεθνή ζητήματα, δείχνει προς τα πού θέλουν να κατευθύνουν την πολιτική των χωρών τους και -κυρίως- αν επιθυμούν την ειρήνη ή τον πόλεμο.
Υπό αυτό το πρίσμα κρίνεται εξοργιστική η ένοχη σιωπή των χωρών-μελών της Ε.Ε., όταν ακούν τον επικεφαλής μιας χώρας που δεν είναι μέλος της Ενωσης να απειλεί με πόλεμο την Ελλάδα, που υποτίθεται ότι ανήκει στον «σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα».
Το αυτό ισχύει και για το ΝΑΤΟ και για τον ΟΗΕ που δεν τόλμησαν να καταδικάσουν τις φιλοπόλεμες δηλώσεις Ερντογάν. Φυσικά, πριν από τους ξένους θα έπρεπε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών να έχει ήδη αρχίσει εκστρατεία ενημέρωσης της διεθνούς κοινής γνώμης, αλλά κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να γίνει με την υπάρχουσα ηγεσία του υπουργείου, αφού απαιτεί σκληρή εργασία, θάρρος, φαντασία, ανάληψη πρωτοβουλιών και αποτελεσματικότητα.
Τέλος, το σημαντικότερο όλων: Οι δηλώσεις Ερντογάν μάς βοηθούν να ερμηνεύσουμε επαρκώς τις κινήσεις της Τουρκίας στην Θράκη και στο Μεταναστευτικό.
Ζούμε σε πολύ επικίνδυνους καιρούς…
