Ενας από τους αδιάψευστους δείκτες της ακμής ή της παρακμής οποιουδήποτε κράτους είναι το επίπεδο της δημόσιας υγείας. Υπάρχουν περιπτώσεις δομών, των οποίων το κρατικό σύστημα υγείας εργάστηκε αποτελεσματικά ακόμα και κατά τη διάρκεια πολεμικών συγκρούσεων.
Υπάρχουν, όμως, συστήματα υγείας που διαλύονται εν καιρώ ειρήνης – όπως το ΕΣΥ. Η «δημοκρατία» αποκάλυψε σε άρθρο της τα χάλια του και τις ελλείψεις που υπάρχουν πλέον σχεδόν σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία. Το κόστος των ελλείψεων, δυστυχώς, καταμετράται σε ανθρώπινες ζωές. Κάθε γειτονιά, κάθε συνοικία, κάθε οικογένεια γνωρίζει περιστατικό που ο ασθενής μπήκε, εντός νοσοκομείου, σε περιπέτειες (στην καλύτερη περίπτωση) ή είχε δυσάρεστη κατάληξη λόγω ελλείψεων σε προσωπικό, υλικά, μηχανήματα και φάρμακα.
Η εφημερίδα μας στο ρεπορτάζ της, που είχε τίτλο «Πεθαίνοντας από έμφραγμα στα Επείγοντα», έγραφε για τις συνθήκες «πολέμου» που επικρατούν στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, σε κάθε εφημερία στα δημόσια νοσοκομεία. Στο άρθρο, μεταξύ άλλων, αναφερόταν το εξής: «Ενδεικτικό της επικίνδυνης κατάστασης που επικρατεί είναι ότι σε αρκετά νοσοκομεία, όπως σε αυτό της Αμφισσας, δεν πραγματοποιείται η αιματολογική εξέταση τροπονίνη για τη διάγνωση εμφράγματος, με συνέπεια να χάνονται ζωές!»
Τα στοιχεία της «δημοκρατίας» προέρχονται από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημόσιων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ), η οποία έκανε έρευνα σε 61 δημόσια νοσοκομεία της χώρας.
Οσα έφερε στο φως η έρευνα προκαλούν απελπισία: «Η αναμονή των ασθενών μέχρι να ολοκληρωθούν οι εξετάσεις φτάνει έως τις οκτώ ώρες, ενώ η διαλογή των ασθενών στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) γίνεται από διοικητικό υπάλληλο και όχι από γιατρό, όπως στο Γ. Ν. Θεσσαλονίκης “Γ. Γεννηματάς”, ή από νοσηλεύτρια, όπως στο Γ. Ν. Θεσσαλονίκης “Αγιος Δημήτριος”».
Την αποκαρδιωτική εικόνα συμπληρώνουν τα ράντσα, τα χαλασμένα μηχανήματα, η έλλειψη χώρων στους οποίους να απομονώνονται οι μολυσματικοί ασθενείς και οι ελλείψεις σε μέσα προστασίας του προσωπικού από ασθενείς με μεταδιδόμενες ιώσεις και λοιμώξεις, όπως γάντια και μάσκες.
Η συνταγή των Μνημονίων και οι κυβερνήσεις που συναινούν στις άγριες περικοπές στη δημόσια υγεία σκοτώνουν τους ασθενείς.
