Δεν είναι μόνο το 2016 που τελειώνει. Μαζί του λήγει και μια μεγάλη περίοδος ενός μαζικού και ίσως μοιραίου αποπροσανατολισμού. Η χίμαιρα της παγκοσμιοποίησης και η αρχιτεκτονική μιας άχρωμης, αποεθνικοποιημένης, άθρησκης και εξώφθαλμα παρακμιακής Δύσης φαίνεται ότι κλείνουν τον κύκλο της υπάρξεώς τους – και μαζί τους ξεθωριάζει με ταχύτατους ρυθμούς και η αίγλη των προσώπων που προπαγάνδισαν και προώθησαν (με το αζημίωτο) τη Νέα Τάξη Πραγμάτων ως το αναπόφευκτο «τέλος της Ιστορίας».
Η νηπιώδης όσο και εγκληματική αντίληψη ότι μια δράκα ανθρώπων θα μπορούσε με την οικονομική, πολιτική και μιντιακή ισχύ που διέθετε να παγιώσει το παρόν που της… άρεσε κυριάρχησε στον δυτικό κόσμο επί περίπου μία εικοσαετία, ενώ κάποιοι εργάστηκαν πυρετωδώς γι’ αυτόν τον σκοπό εδώ και περίπου μισό αιώνα.
Οπως έχει αποδείξει η ίδια η πραγματικότητα, οι άνθρωποι, όσο ισχυροί κι αν είναι, δεν δύνανται να γράψουν τους τίτλους τέλους της Ιστορίας – εκτός εάν οδηγήσουν σε αφανισμό ολόκληρο το είδος μας. Το Brexit, η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, η εθνική αφύπνιση των λαών της Δύσης και η συντριβή των σκοτεινών σχεδιασμών στη Συρία αποδεικνύουν ότι η Ιστορία δεν τελείωσε, απλά αλλάζει σελίδα.
Ενα από τα βασικά εργαλεία επιβολής της απάνθρωπης παγκοσμιοποίησης ήταν η εκγερμανισμένη Ευρώπη, που έφερε σαν… φερετζέ την ταμπέλα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτή η Ευρώπη, της τιμωρητικής πολιτικής, του ψυχαναγκασμού της λιτότητας, του ανθελληνισμού και του εθνικού και θρησκευτικού αποχρωματισμού, δεν έχει μέλλον. Ολοι το γνωρίζουν, λίγοι θέλουν να το παραδεχτούν.
Η συνέντευξη που παραχώρησε στην «κυριακάτικη δημοκρατία» η Μαρίν Λεπέν, πρόεδρος του Εθνικού Μετώπου και υποψήφια για την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας, συνιστά ακόμα μία ισχυρή ένδειξη του ακριβούς των προαναφερθέντων. Η δήλωσή της ότι το Frexit θα είναι μέρος της πολιτικής της πάγωσε την ευρωγραφειοκρατία που έχει εμποτιστεί με το πνεύμα της σοβιετικής νοοτροπίας.
