Μια «μεγάλη ιδέα» για τους Ελληνες

Ολοι πρέπει να είναι ευγνώμονες για όσα έχουν, αλλά και να προσπαθούν για κάτι καλύτερο, σπουδαιότερο, ανθεκτικότερο στον χρόνο. Η ανθρώπινη φύση δεν συμβαδίζει με το βάλτωμα και τη στασιμότητα, αλλά επιδιώκει, όπως και η ίδια η φύση, την εξέλιξη.

Η νέα χρονιά που ξεκινά για την ανθρωπότητα -τουλάχιστον για όσους μετρούν τον χρόνο τους μαζί με τη χριστιανική Δύση- θα είναι, όπως και οι άλλες, δύσκολη. Ουδέν καλό θα προκύψει δίχως αγώνα. Το αυτό ίσχυε, ισχύει και θα ισχύει για την πατρίδα μας.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δεν εξελίσσεται – παρακμάζει. Οι κόντρα άνεμοι στην οικονομία, οι κλυδωνισμοί στην κρατική μηχανή και οι κοινωνικές αβαρίες δεν είναι τα αίτια, αλλά τα συμπτώματα της βασικής νόσου: αυτή είναι η έλλειψη μιας «μεγάλης ιδέας» που θα εμπνεύσει, θα κινητοποιήσει και θα συντονίσει τον λαό σε μια ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια για το σκαρφάλωμα στη δυσπρόσιτη κορυφή.

Οποιος εξετάσει προσεκτικά τη σύγχρονη Ιστορία του τόπου μας και επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στον 20ό αιώνα θα διαπιστώσει ότι η πληγή του 1922 ήταν αγιάτρευτη. Στις φλόγες που κατάπιαν την ελληνική Σμύρνη καψαλίστηκε και το όνειρο της εθνικής ολοκλήρωσης και κόρωσε ο πυρετός της συλλογικής ανασφάλειας.

Ο εθνομηδενισμός θεμελιώθηκε στα συντρίμμια των εστιών μας στην Ιωνία και το μηδέν, που χάσκει απειλητικό στις πρωθυπουργικές πολυθρόνες και στους υπουργικούς θώκους, προσπαθεί να γίνει κάτι πιθηκίζοντας την Ευρώπη. Ελάχιστες ήταν οι εξαιρέσεις αυτού του μαύρου κανόνα.

Ο 20ός αιώνας ήταν αχάριστος με τους Ελληνες, που προσέφεραν τόσο πολλά και πήραν για αντάλλαγμα μαχαιριές στην πλάτη και από τους εχθρούς, αλλά και από τους «συμμάχους». Δεκαετίες πολεμικών περιπετειών μάς άφησαν στην αυγή της τρίτης χιλιετίας ξέπνοους, χωρίς όραμα, χρεοκοπημένους, με ανάξιες ηγεσίες που ικετεύουν για έλεος τους ξένους.

Το μόνο αντίδοτο για τη συνταγή που πράγματι σκοτώνει τον ασθενή δεν είναι υλικό, αλλά πνευματικό, ηθικό. Αυτό θα έχει μέσα του την υπόσχεση για μια ζωή αξιοβίωτη και για έναν αγώνα δίκαιο, ενάρετο και εκστατικό. Δεν μπορεί να συγκινηθεί ο Ελληνας και να τάξει ψυχή και σώμα στη «μάχη» για μεγαλύτερα ή μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα. Ούτε θα διαψεύσει κάθε πρόβλεψη και στατιστική για δυο τρεις λογιστικές καταχωρίσεις σε μπακαλοτέφτερα.

Ο Ελληνας είναι φιλόπρωτος, φιλότιμος, φιλόπατρις. Καταφέρνει θαύματα, αν έχει στόχους αρκετά υψηλούς. Αυτούς μπορεί να τους θέσει, να τους εξηγήσει και να τους καταστήσει κοινό κτήμα ηγέτης βγαλμένος από τα σπλάχνα του λαού με πίστη στον Θεό και επίγνωση του ιστορικού, παγκόσμιου ρόλου του Ελληνισμού.

Αυτή είναι η ευχή για το 2017: μια «μεγάλη ιδέα» για το έθνος μας!