Η εφημερίδα μας σε εκατοντάδες άρθρα, ρεπορτάζ, αναλύσεις, αφιερώματα για τον Μολώχ του Δημοσίου, που καταταλαιπωρεί τους πολίτες, έχει επισημάνει μία από τις βασικές αιτίες της κακοδαιμονίας μας: το κράτος απαιτεί από τους Ελληνες να κάνουν τον… αγγελιαφόρο και να δαπανούν χρόνο, χρήμα και ψυχική ενέργεια αναζητώντας ένα σωρό χαρτιά για να τα προσκομίσουν στις υπηρεσίες με τις οποίες συναλλάσσονται, ενώ θα έπρεπε το Δημόσιο ήδη να έχει όλα τα στοιχεία στη διάθεσή του!
Ενώ ζούμε στην εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και το κράτος μας έχει δαπανήσει αμύθητα ποσά για «μηχανογράφηση», ώστε να εξυπηρετεί τους πολίτες εξ αποστάσεως, δίχως να υποχρεώνονται να στήνονται σε ουρές, τίποτε δεν έχει αλλάξει. Οι φορολογούμενοι στήνονται σε ουρές, συμπληρώνουν δυσνόητα έντυπα, χάνουν πολύτιμο χρόνο και καταστρέφουν τη διάθεσή τους για να ανταποκριθούν στις ανάγκες των αχρήστων που εφευρίσκουν τις… διαδικασίες. Η «κυριακάτικη δημοκρατία» σε αποκαλυπτικό άρθρο της αναφέρθηκε στην απίστευτη ταλαιπωρία που θα περνούν πλέον «όσοι υποβάλλουν τα χαρτιά τους στον νεοσύστατο ΕΦΚΑ», ώστε να πάρουν σύνταξη:
«Μνημείο απίστευτης γραφειοκρατικής τρέλας αλλά και πηγή καταταλαιπώρησης και δημιουργίας κινδύνου φυλάκισης των υποψήφιων συνταξιούχων αποτελούν οι νέες αιτήσεις συνταξιοδότησης προς τον νεοσύστατο Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ).
[…] Περιλαμβάνουν 115 ερωτήσεις (!) ανακριτικού χαρακτήρα, στις οποίες υποχρεούνται να απαντήσουν όλοι όσοι επιθυμούν να λάβουν σύνταξη εξ ιδίου δικαιώματος (γήρατος), αναπηρίας ή λόγω θανάτου. Μάλιστα, ενώ οι αιτήσεις συνταξιοδότησης διαφοροποιούνται σε ορισμένα σημεία για τις συντάξεις λόγω γήρατος σε σύγκριση με τις συντάξεις λόγω αναπηρίας και τις συντάξεις χηρείας, εντούτοις ο αριθμός των ερωτήσεων είναι αμετάβλητος και κυμαίνεται από 100 έως 115, ενώ τα δικαιολογητικά που ζητούνται είναι εξίσου πολλά και δυσεύρετα».
Ενδεικτικό παράδειγμα της κρατικής παράνοιας είναι το εξής: «Ερωτάται ασφαλισμένος των ΝΠΔΔ για σύνταξη αναπηρίας αν επιθυμεί να συνταξιοδοτηθεί με τις διατάξεις του Ν. 3163/1955, του Ν.Δ. 4277/1962, του Α.Ν. 1846/1951».
