Μπορεί να πήγε η ελληνική κυβέρνηση στην Ουάσινγκτον έχοντας στην τσέπη της ένα πλεόνασμα-ρεκόρ (ασχέτως του πώς αυτό επετεύχθη ), αλλά το βέβαιο είναι ότι η αποστολή μας γυρίζει τρέχοντας για να υπογράψει ένα νέο Μνημόνιο με τους πιστωτές. Και ενώ το πλεόνασμα δεν έφτασε ούτε στους πολίτες ούτε στις αγορές, ώστε να ξεκινήσει η επιδιωκόμενη ανάπτυξη, τα μέτρα που έρχονται θα φτάσουν σε όλους.
Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία θα διαπιστώσουμε προσεχώς και το ερώτημα είναι εάν θα πάρουμε κατιτίς από αυτό το αλισβερίσι με τους δανειστές ή όχι.
Η προηγούμενη εμπειρία έχει δείξει και αποδείξει ότι στις περιβόητες «διαπραγματεύσεις» αυτός που κερδίζει είναι ο ισχυρός ή αυτός που είναι αποφασισμένος για όλα. Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι ισχυρή – όσο για το «αποφασισμένη», ας το αφήσουμε καλύτερα, διότι το μόνο για το οποίο δείχνει ότι δεν διαπραγματεύεται είναι η παραμονή της με κάθε τρόπο και κόστος στην εξουσία.
Παρότι το ζητούμενο της διαπραγμάτευσης ήταν να πάρουμε κάτι για το χρέος, για την ώρα εκείνο που φαίνεται σίγουρο είναι ότι τους δώσαμε τα μέτρα που ήθελαν, τους ακούσαμε να λένε ότι δεν ξεμπερδεύουμε ούτε σε δέκα τέρμινα μαζί τους και πως δεν θα ξεμπλέξουμε με τίποτα από την περιπέτεια στην οποία μας έβαλε σαν χθες ο Γιώργος Παπανδρέου.
Το χειρότερο είναι ότι, αντί να δούμε φως στο τούνελ, ακούσαμε δημόσια τον Τόμσεν και την παρέα του να λένε ότι έδωσαν από την πρώτη στιγμή το λάθος φάρμακο στην Ελλάδα, αλλά δεν σκοπεύουν να το αλλάξουν (αν δεν πεθάνει πρώτα ο ασθενής ή πάει σε άλλον γιατρό, θα προσθέταμε εμείς).
Την Τρίτη, λοιπόν, απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, οι θεσμοί επιστρέφουν όχι για να μοιράσουν το πλεόνασμα στον λαό (όπως θα περίμεναν κάποιοι), αλλά για να φέρουν το νέο Μνημόνιο προς ψήφιση.
Αυτά για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, κύριοι της κυβέρνησης… Οσο για τους εταίρους, δεν φαίνεται ότι καταλαβαίνουν ούτε το μήνυμα της Γαλλίας. Και αυτό το προσαρμόζουν στη στενόμυαλη προτεσταντική τακτική τους.
