Από το ένα ολίσθημα στο άλλο υποπίπτει ο υπουργός Παιδείας στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Μάλιστα, η νέα δήλωσή του αναφορικά με την κριτική που δέχεται ότι «εάν υπήρχε ένα είδος πειθαρχικής Αρχής που θα επέβαλλε την τάξη στους κραυγαλέους τίτλους και την απόκλισή τους από το περιεχόμενο, οι ποινές θα ήταν πολύ σοβαρές» υπερβαίνει κάθε όριο και τον καθιστά επικίνδυνο…
Αν μη τι άλλο, ο κ. Γαβρόγλου οφείλει να είναι σεμνότερος και να μη μετατρέπεται σε βαρίδι που συμπαρασύρει ακόμη πιο κάτω την κυβέρνηση. Η ευθύνη του είναι κολοσσιαία όχι μόνο για το περιεχόμενο των αποφάσεων και των Προεδρικών Διαταγμάτων που εισηγήθηκε, αλλά και για το σύνολο των σχετικών χειρισμών, αποτέλεσμα των οποίων είναι ουδείς να γνωρίζει τι επακριβώς ισχύει και τι όχι.
Ο κ. υπουργός Παιδείας, εκτός από δέσμιος των «ιδεολογικών» αντιλήψεων που έλκουν διαχρονικά τους εθνομηδενιστές, αποδεικνύεται και πολιτικά απαίδευτος. Από τη στιγμή που ο ίδιος είχε αποφύγει να υπηρετήσει τη στρατιωτική θητεία του και να δώσει όρκο στην ελληνική σημαία, έχασε και το ελάχιστο ηθικό δικαίωμα να υπογράφει τέτοιες επαίσχυντες διατάξεις, όπως η επιλογή διά κληρώσεως των σημαιοφόρων στις παρελάσεις.
Αντί με περισσό θράσος να ομιλεί περί «δολοφονίας χαρακτήρα», θα έπρεπε να επιδεικνύει μεγαλύτερη ευαισθησία, η οποία υπό κανονικές συνθήκες θα οδηγούσε έως και στην υποβολή παραιτήσεως. Με τον κυνισμό που διατρέχει τον δημόσιο βίο, κάτι τέτοιο έχει εξελιχθεί, βεβαίως, σε είδος εν ανεπαρκεία. Τουλάχιστον όμως οι ασκούντες εξουσία όπως ο κ. Γαβρόγλου ας μην προκαλούν έτι περαιτέρω…
Η ανερμάτιστη αξίωσή του να επιβάλλονται και «ποινές» σε ό,τι εν τέλει δεν είναι αρεστό και σύμφωνο προς την οπτική των κυβερνώντων αποκαλύπτει μάλιστα μία φασίζουσα διάθεση. Και αν συνδυαστεί με άλλα κρούσματα, μπορεί να εξαχθούν πολύ ανησυχητικά συμπεράσματα για το πώς αντιλαμβάνονται το «αριστερό» μοντέλο άσκησης της εξουσίας ορισμένοι εκπρόσωποί της.
Καλόν είναι, όσο υπάρχει χρόνος, να προσγειωθούν. Οι εποχές κατά τις οποίες κυριαρχούσε το ολοκληρωτικό δόγμα «αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας τόσο το χειρότερο για την ίδια» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί…
